Toplumsal kırılmaları gözlemlemekten boyun fıtığı oldum, mizahtan başka boyunluk bulamadım. Bu blog, iç sesimi kamusal alana saldığım yerdir. Gözüm kararınca yazıyorum. Bu bir içerik değil, bu ben.
Bildiğiniz bir çocuk odasıydı. Kız çocuğu odası. Süslü, püslü, biraz da dağınık. Bebekler, Barbieler, oyuncak ev. Porselen bir yemek takımım vardı. Çok severdim. Sürekli yıkardım. Minicik fincanları, kulpları kırılacakmış gibi ince, sanki gerçek bir hayatın provasıydı hepsi. Duvarda iki resim asılıydı. Ümit Yaşar Oğuzcan’ın bana aldığı iki resim. Bizimkilerin
Yaşlanma, İktidar ve Yer Açmayı Reddeden Zihin Emeklilik çoğu zaman yanlış anlaşılır. Yaygın anlatıda emeklilik, “artık üretken olmamak”, “yorulmak”, “kenara çekilmek” gibi edilgen anlamlarla yüklenir. Oysa emekliliğin tarihsel ve toplumsal işlevi bundan çok daha derindir. Emeklilik, bireyin değersizleşmesi değil; toplumun kendini yenileyebilmesi için bilinçli olarak alan açmasıdır. Bu, biyolojik bir
Bir penguen yanlış yöne gider, binlerce insan peşinden yürür. Sosyal medya trendleriyle insanın midesini bulandırıyor çoğu zaman. Koca bir kalabalığın bir penguenin peşine takılması da öyle. Sosyal medyanın en iyi yaptığı şey gerçekliği anlatmak değil, onu evcilleştirmektir. Sert olanı yumuşatır, rahatsız edeni sevimlileştirir, trajediyi motive edici bir cümleyle zararsız hâle
Bu bir nezaket metni değil. Bu bir teselli de değil. Bu, özellikle Türkiye bağlamında, okumayan, araştırmayan, düşünmeyen; politik ve toplumsal meselelere “bana ne” konforuyla bakan; buna rağmen kendini güçlü, bilinçli ve hatta ilerici zanneden kadınlara dair katmanlı bir yüzleştirme denemesi. Bu konuyu sıkça ve derinlikli düşünüyorum. Çünkü şu soru yakamı
Devlet Güvence Olmaktan Çıktığında Bazı konular vardır; binlerce kez konuşulsa da çözülemez. Hatta bu konular üzerine onlarca düşünür, tarihçi, sosyolog ve aktivist gerçekleri tek tek ortaya koysa, denklemin tüm parçalarını bir araya getirse bile insanlık aynı döngüye yeniden girer. Bilgi birikir, analiz derinleşir, belgeler çoğalır; fakat sonuç çoğu zaman değişmez.
Bir videoyu bir insan kaç kez izleyebilir? Üstelik birinin hayatını kaybettiği bir videoyu. Büyüterek, yavaşlatarak, çözünürlüğünü defalarca artırarak izledim. Dehşet verici. Bu noktada insan ister istemez şu soruyla yüzleşiyor: Biz gerçekten modern bir çağda mı yaşıyoruz, yoksa modern olduğumuza dair kolektif bir yanılsamanın içinde, makyajlanmış başka bir Orta Çağ’ı
Sosyal medyada Deffy adında bir karakter yarattım. Mizah yapıyorum. Günlük hayatta defalarca çiğnenmiş klişelerle, burçlar üzerinden karakter analizleriyle, flörtte yaptığımız saçmalıklarla, siyasete kadar uzanan bir alanda video çekiyorum. Bazen gazetecilerin kombinleri bile konu oluyor. Genelde komik. Hatta bazen o kadar komik ki videoyu çekerken kendim gülüyorum. Hesabımı takip edenlerin büyük
“Seksapel” kelimesinin kelime anlamı en çıplak haliyle “cinsel çekicilik”tir; ama günlük kullanımda daha geniş bir şeye işaret eder: Bir kişinin (çoğu zaman kadının) bedeninden, tavrından, sesinden, kıyafetinden, hatta “ulaşılamaz” görünen mesafesinden üretilen arzulanırlık etkisi. Arzular şelale diyebiliriz kısaca. Kelime, Türkçeye büyük olasılıkla Fransızca/İngilizce hattından geçmiş bir ödünçlemedir: sex
Yeni çağda flört, romantizm falan değil; insanın kendi egosunu şarj etmek için başkalarının duygusal dünyasını priz gibi kullanması. “Tanışalım mı?” değil artık mesele. Mesele şu: Beni beğenir misin? Beğenirsen kaç saniyede cevap verirsin? Beğenmezsen de canın sağ olsun, ben zaten üç kişiyi daha yedek koltuğunda beğeniyorum. Yani ilişki değil, A/
James Small, akademik dünyada sık rastlanan türden bir figür değildi. Ne bir üniversite kürsüsü vardı ne de resmî bir “Prof. Dr.” unvanı. Ama tam da bu yüzden, söylediği her şey üniversite duvarlarının dışına taştı. James Small bir akademisyen olmaktan çok, bir bilinç eğitmeni, bir entelektüel aktivist ve Afro-merkezci düşüncenin sert
Trump’ı “garip bir karakter” diye açıklamak, depremi “yer sallandı” diye açıklamak gibi. Doğru ama komik derecede yetersiz. Trump, Amerika’nın bir semptomu; hatta daha kötüsü: Amerika’nın kendi kendine anlattığı masal ile yaşadığı gerçek arasındaki fark büyüyünce ortaya çıkan bir yan ürün. Ürün dağıtımı da başarılı bu arada. Dünyanın
Kumar bağımlılığı çoğu zaman yanlış bir yerden ele alınıyor. Toplum bu meseleyi genellikle ahlak, irade ya da karakter üzerinden okumayı sever. “Tutamadı kendini”, “zayıf iradeli”, “paraya dayanamadı” gibi açıklamalar hem rahatlatıcıdır hem de yanıltıcı. Rahatlatıcıdır, çünkü sorunu bireyin içine hapseder; yanıltıcıdır, çünkü gerçeği ıskalar. Kumar bağımlılığı esasen bir karakter meselesi