İoanna Kuçuradi artık aramızda değil. Bir filozof öldüğünde arkasından genellikle “çok değerli bir düşünürümüzü kaybettik” denir. Sonra doğum tarihi yazılır, aldığı ödüller sıralanır, birkaç fotoğraf paylaşılır ve hayat kaldığı yerden devam eder. Kuçuradi söz konusu olduğunda bana biraz haksızlık gibi geliyor bu. Çünkü onun asıl meselesi ne kadar çok şey
Fransa’da lise öğrencileri yaklaşık iki haftadır sokakta. Öğretmen eksikliğini, kalabalık sınıfları, okulların fiziki koşullarını ve eğitim sistemindeki sorunları protesto ediyorlar. Paris’ten Lyon’a, Rennes’den Strasbourg’a kadar birçok kentte lise öğrencileri dersleri boykot ediyor, okul önlerinde toplanıyor. İçlerinden birinin taşıdığı pankart bütün meseleyi tek cümlede özetliyor: “Size
Bir ülkede kurumlar bir sabah ortadan kalkmaz. Bu cümlenin geçtiği kim bilir kaç yazı yazdım. Sıkıldım artık! Yıllarca kitaplarda, makalelerde okuduğun her şeyin bir bir gerçekleştiğini görmek, insanların aynı dertlerden bahsedip sonra o dertlere sebep olan davranışlarına devam ettiğini idrak etmek... Yorucu şeyler hepsi. Adliyeler yerinde durur. Bakanlıkların tabelaları sökülmez.
Bir münazara takımı kuracak olsam dört kişiyi aynı masaya oturturdum: Eminem. Gökhan Günaydın. Fran Lebowitz. Iris Apfel. İlk bakışta bu listenin herhangi bir mantığı yok. Bir rapçi, bir siyasetçi, bir yazar ve doksanından sonra bile dünyaya “biraz daha büyük gözlük taksanız belki kendinize gelirsiniz” der gibi bakan Iris Apfel. Ama
Daha önce Gökhan Günaydın’ın nasıl konuştuğunu yazmıştım. O kadar çok dinledim ki sevdiğin için bıkmadan defalarca dinlediğin şarkı gibi oldu. Artık elini, kolunu nerede kaldıracak bilmiyorum. Boş zamanlarınızda ne dinlersiniz: "Gökhan Günaydın" Gökhan Günaydın: Önce Bilgi, Sonra CümleTürkiye Büyük Millet Meclisi’nde iyi konuşan siyasetçi az değil.
AKP’nin uzun yıllar boyunca aldığı toplumsal desteği yalnızca muhafazakârlıkla, kimlik siyasetiyle ya da kutuplaşmayla açıklamak bana hiçbir zaman yeterli gelmedi. Çünkü insanlar sadece fikirleri yüzünden iktidarlara bağlanmazlar. İnsan sevgilisine bağlanamıyor çağımızda. İnsanlar bazen hayatları değiştiği için bağlanırlar. Bazen de hayatlarının devamının o iktidara bağlı olduğuna inanmaya başladıkları için. İkisi
Türkiye’de siyasetin tuhaf bir sınıfsal dönüşümü var. İktidar yirmi yılı aşkın süredir kendisini “milletin içinden gelenlerin” hareketi olarak anlatıyor. Fakat bugün iktidarın üst katlarına baktığınızda karşınıza giderek başka bir görüntü çıkıyor: iyi eğitimli çocuklar, yurtdışı diplomaları, kamuda üst düzey görevler, yönetim kurulları, büyükelçilikler, bakanlıklar, bakan yardımcılıkları, kamu şirketleri ve
İnsanlık tarihi boyunca erkekler ejderhalardan, şeytanlardan, savaştan, ölümden korkmuş. Ama belli ki bunların hiçbiri yeterince ürkütücü gelmemiş olacak ki bir noktada oturup şöyle bir şey hayal etmişler: Ya vajinanın dişleri varsa? Evet. Vagina dentata. Latince “dişli vajina.” İnsanlığın önemli bir bölümü tekerleği, tarımı, astronomiyi geliştirirken birileri de “Ya bizimkini bir
Barack Obama’yı düşününce yalnızca Barack Obama’yı hatırlamıyoruz. Michelle Obama da geliyor aklımıza. Ama Michelle Obama’nın önemi “başkanın çok sevilen eşi” olması değildi. Tam tersine, onu bu kadar güçlü yapan şey Barack Obama’dan önce de Michelle Robinson diye biri olmasıydı. Princeton mezunuydu, Harvard Law School’u bitirmişti,
Bir arkadaşım bir kaç yıl evvel " Adam ODTÜ mezunuydu, iyi adamdır diye düşündüm" diye anlatmıştı berbat ilişkisini. Şekerim ODTÜ'yle mi sevişeceğini sandın? Diploma güzel şey. Çerçeveletip duvara da asarsın. Ama adam sinirlendiğinde duvardaki diploma aşağı inip, “Mezunumuz adına özür dileriz” demiyor. Kadınların erkek seçimi üzerine konuşurken
Aşk mı zorlaştı, insanlar mı, bilmiyorum. Çağımızda ezberlerimizi, varsayımlarımızı, yüzeysel yakınlaşmalarımızı, bedensel arzularımızı yenip biriyle gerçekten derinleşebilmek çok zor, bunu biliyorum. Neden bu kadar zor, onu bilmiyorum. Sanki herkes birbirinden kısa süreli bir keyif almak, birbirini biraz hırpalamak, üstüne basıp yoluna devam etmek için sırada bekliyor gibi görünüyor. Hayatımıza bir
Yayoi Kusama’nın işlerine ilk kez bakan biri meseleyi pekâlâ şöyle anlayabilir: Kadın puantiyeyi biraz fazla sevmiş. Haksız da sayılmaz. Kabak puantiyeli, oda puantiyeli, elbise puantiyeli, duvar puantiyeli, kadın zaten puantiyeli. Bir aşamadan sonra insan Kusama’nın evine girse kedinin bile üzerinde üç kırmızı noktayla dolaşmasını bekliyor. Ama mesele tam
İkinci Yeni bir sabah uyanıp “bundan sonra anlaşılmaz şiir yazıyoruz” diyen birkaç adamın marifeti değildi. Zaten insan edebiyat tarihinde ne zaman böyle düzgün bir örgütlenme görmüş ki? İnsan yazarken kendisini bile örgütleyemiyor bazen. Umarım aklımdan geçenleri örgütlü bir şekilde yazabilirim. Neyse... Bir manifesto yoktu. Genel merkez yoktu. Şairler birbirlerine “Arkadaşlar
Ben doğduğumda adım yoktu. Hatta doğduğumun farkına da varmamış olabilirler. Bir akım değildim. Bir araya gelip beni kuran şairlerim, uyulması gereken ilkelerim, edebiyat tarihine geçmeye hevesli bir manifestom yoktu. Hatta birazdan içlerine yerleşeceğim adamların çoğu birbirini tanımıyordu. Ben de kendimi tamamen tanımıyordum. Biri Ankara’da bir kelimenin yerini değiştiriyordu. Biri
Türkiye’de son yıllarda neyin iyiye gittiğini bulmak, neyin kötüye gittiğini saymaktan daha zor hale geldi. Hukuk aşındı. Demokrasi geriledi. Ekonomi öngörülemez hale geldi. Eğitim sistemi ayrı bir macera. Liyakat desen kayıp ilanı versek yeridir. Toplumun birbirine güveni azaldı, siyaset dili sertleşti, insanlar birbirini artık fikirlerinden değil tuttuğu takımdan tanıyor.
Yeni Parti’ye üye oldum. Ooooo Defne Hanım siz de mi buralardasınız? dedim kendi kendime. Siyasi partiye üye olduğunu söyler söylemez insanın üzerine hemen bir anlam yükleniyor. Sanki ertesi sabah teşkilat toplantısına gidecekmişim, birkaç ay içinde ilçe başkanlığına aday olacakmışım, sonra da hayatımı siyasete adayacakmışım gibi. Aile büyüğü "Seni
Siyasette yıllardır aynı cümleyi duyuyoruz: Seçimi kazanmak istiyorsan merkeze yaklaşacaksın. Kendi seçmenin zaten sana oy verir, asıl mesele kararsızı ürkütmemek, rakibin seçmeninden birkaç puan koparmak, sivri taraflarını törpülemek. Mantıksız değil. Hatta uzun süre oldukça işe yaradı. Ama bu hesabın içinde hep eksik bırakılan bir şey var: Sandığa gitmeyenler. Siyasetten yorulanlar,
Yeniliğe açık mıyız? Bazen evet, bazen hayır... Mesela ben içtiğim kahveyi değiştirmem. Kahveyi değiştirebilme esnekliğine sahip değilken, sirkte çalışmayı deneyebilirim. Neden olmasın? Türkler pek de yenilikten hoşlanmamış gibi görünüyor ama kendi geleneklerini başka şeylerle hızla değiştirdiler, bir sürü şeyi değiştirdiler ama yine de bir yerlerde sanki bizi tutan bir şey
Artık memnun olmadığın, gelecek için umut vermeyen bir iktidar partisinden kurtulmak zordur. Hele ki parlamenter sistemi zayıflatan uygulamalara oy verdiysen, kuvvetler ayrılığından vazgeçip hepsini ev arkadaşı yaptıysan… İşte o zaman insan her umuda sarılır ve o umuda toz konsun istemez. Zanneder ki eleştiri o umudun başarı şansını artırmayacak, tam tersine
Yazı derslerinde her derste öğrenciler ödevlerini okurlar. Sonra da parça parça yazdıklarını inceleriz. Karakter, sahne, olay çatışma... Olmuş mu, eksik mi kalmış, uzun mu, yersiz mi gibi bir çok soruyu cevaplarız. Bayılırım metinleri incelemeye ama en çok sevdiğim şey siyasi partilerin duyuruları ya da siyasilerin konuşma metinleri. Yeni Parti'
Öncelikle çerçeveden daha uzun bir yazı yazdığımı söylemek isterim. Okumaya başlamadan önce bilmeniz gerek.😄 Çerçeve Yasa’nın 10 Ağustos 2026’da TBMM’de kabul edilmesi, Türkiye’nin uzun süredir karşı karşıya olduğu PKK meselesinde önemli bir hukuki eşik oluşturdu. Biz hukuki süreçlerin eşiklerinden atlamaya alışkın bir toplumuz. Yasanın doğrudan amacı,
Sezgin Tanrıkulu’nun Çerçeve Yasa konuşması ve eleştirel bir okuma Aşağıdaki konuşma, Sezgin Tanrıkulu’nun “Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun Teklifi”ne ilişkin yaptığı konuşmadır: SEZGİN TANRIKULU’NUN KONUŞMASI “Bugün önümüzde bulunan teklif, büyük acılara sebebiyet vermiş yarım asırlık bir çatışma döneminin mutlak biçimde sonlandırılmasına kapıyı aralaması
İnsanlık konuşmayı öğrendikten kısa süre sonra muhtemelen iki şeyi keşfetti: Birincisi yalan söylemek, ikincisi de haklı olmadığı hâlde haklıymış gibi konuşmak. Neyse ki aradan birkaç bin yıl geçince Yunanlar meseleyi biraz sistematik hâle getirip adına retorik dediler. Bugün “retorik” kelimesini çoğunlukla küçümseyici biçimde kullanıyoruz. “Bunlar retorik”, “retorikten başka bir şey
Bir tartışmada soruya iyi cevap vermenin bir yolu vardır. Bir de soruyu değiştirmek. İkincisi bazen o kadar ustaca yapılır ki cevap aldığımızı zannederiz. Özlem Zengin’in Meclis konuşmalarını izlerken dikkatimi çeken temel retorik özellik bu: Önüne konulan tartışmanın çerçevesini kabul etmek yerine sık sık o çerçeveyi değiştiriyor. Bu, retorikte reframing,