Akademik metinlerin en dürüst kısmı neresidir biliyor musun? Ana metin değil. Dipnotlar. Çünkü ana metin sana bir şey anlatır. Dipnot ise sana aslında neyin saklandığını fısıldar. Ana metin: “Ekonomik dönüşüm gerçekleşmiştir.” Dipnot: “Bu dönüşüm sırasında 3 milyon insan yerinden edilmiştir ama moral bozmayalım diye burada detaya girmedik.” Hoş geldin. Seriyi
Tarih kitapları çoğu zaman insanlığa tuhaf bir masal anlatır: Güçlü olan kazanır, zayıf olan kaybeder ve düzen böyle sürer. Bu anlatı ilk bakışta gerçekçi görünür. İmparatorluklar yükselir, sınıflar oluşur, servet yukarı doğru akar ve aşağıdaki insanlar yoksulluğu “doğal durum” gibi kabullenmeye başlar. Ama tarih biraz daha dikkatli incelendiğinde bambaşka bir
Normalleşme dediğimiz şey çoğu zaman toplumsal barışın, olgunluğun ya da istikrarın adı değildir. Pek çok durumda yalnızca sinir sisteminin dayağa uyum sağlamasıdır. İnsan bedeni nasıl sürekli ağrıya maruz kaldığında bir süre sonra o ağrıyı arka plana atmayı öğreniyorsa, toplum da sürekli adaletsizlik, yoksulluk, şiddet, sansür, ayrımcılık ve kuralsızlık içinde yaşadığında
Orta sınıf, modern toplumların en tuhaf yaratıklarından biridir. Ne tam anlamıyla zengin ne de açıkça yoksul olan bu kesim, tarih boyunca kendisini bir tür “denge noktası” olarak tanımladı. Ekonomik literatürde orta sınıf genellikle gelir, eğitim ve mesleki statü üzerinden tarif edilir. Sosyologlar için orta sınıf; düzenli geliri olan, belirli bir
Tarihte güç bazen kılıçla, bazen parayla, bazen de mülkiyetle kuruldu. Ama insanlık şimdi yeni bir şey icat etti: görünmez bir mülkiyet biçimi. Ne tarlası var ne sınırı. Ne çiti var ne de kadastro kaydı. Buna veri deniyor. Ve veri, modern dünyanın toprağı haline geldi. Bu yüzden içinde yaşadığımız düzeni anlamak
Ekonomiyi anlamak isteyen biri çok basit bir deney yapabilir: Bir gün boyunca dünyadaki bütün kadınlar ev içi işleri yapmayı bıraksın. Yemek yok. Çocuk bakımı yok. Yaşlı bakımı yok. Temizlik yok. Duygusal bakım yok. Kadınlar buna dayanabilir mi bilmiyorum. Bildiğim bir şey var, ertesi sabah dünya ekonomisi çöker. Ve tuhaf bir
Bir ev düşün. Duvarları ince, hayatı kalın. Kitap yok. Piyano yok. Duvarlarda tablo yok. Evde sanat yok, müzik yok, kültür yok. Hayatın ana ritmi başka: geçinmek. Bazen kira, bazen borç, bazen işsizlik. Bazen yarı beline dek çamur. Zengin evlere bakıp iç geçirerek geçmiş bir hayat. Böyle evlerde büyüyen çocukların hayal
Ekonomi bazen matematik gibi anlatılır: formüller, grafikler, denge noktaları. Ama gerçek dünyada ekonomi çoğu zaman cerrahi bir müdahale gibi uygulanır. Üstelik hastaya anestezi verilmeden. İşte “şok terapisi” denen şey tam olarak buydu: bir ülkenin ekonomik sistemini bir gecede söküp yerine başka bir sistem takmak. Hazırlanın arkadaşlar şoku veriyoruz! Cızııırt! Zoonk!
Göç üzerine konuşurken en sık duyulan cümlelerden biri şudur: “İnsanlık tarihi göçlerin tarihidir.” Doğrudur ama bu cümle biraz fazla romantiktir. İnsanlık tarihi aynı zamanda eşitsiz göçlerin tarihidir. İnsanlar her zaman hareket etti ama herkes aynı yere gitmedi, herkes aynı nedenle gitmedi ve herkes aynı değeri üretmedi. Göçlerin hepsi beyin göçü
Bir toplumun fakir kalmasının tek yolu insanların cebinden para çalmak değildir. Para çalmak kaba yöntemdir; iz bırakır. Asıl ustalık, insanların kafasını çalmaktır. İşte burada devreye “Anlatı Fabrikası” girer. Bir ülkenin basını, eğitim sistemi ve kültür politikası aynı hikâyeyi anlatmaya başladığında, gerçeklik yavaş yavaş değişir. Fabrika çalışmaya başlar: banttan hikâyeler çıkar,
Ekonomi bozulduğunda devletlerin iki yolu vardır. Birincisi zor olandır: yapıyı düzeltmek, gelir dağılımını değiştirmek, rant ağlarını kesmek, gerçek reform yapmak. İkincisi çok daha ucuz ve hızlıdır: polisi büyütmek, kameraları çoğaltmak, protestoyu suç haline getirmek. İnsanlık tarihinin karanlık ama tekrarlanan bir numarasıdır bu. Ekonomi düştüğünde güvenlik yükselir. Yoksulluk arttıkça sirenler çoğalır.
Devlet bazen bir bakkal gibi anlatılır: “Zarar ediyoruz, kapatalım.” Ama devlet bakkal değildir. Devlet bir güç mimarisidir. Ve özelleştirme dediğimiz şey çoğu zaman bir verimlilik hikâyesi değil, mülkiyetin el değiştirme hikâyesidir. Su, elektrik, maden, liman… Bunlar sıradan mallar değildir. Ekonomide bunlara stratejik altyapı denir. Yani toplumun damarları. Bir insanın damarlarını