İnsanlık tarihi boyunca erkekler ejderhalardan, şeytanlardan, savaştan, ölümden korkmuş. Ama belli ki bunların hiçbiri yeterince ürkütücü gelmemiş olacak ki bir noktada oturup şöyle bir şey hayal etmişler: Ya vajinanın dişleri varsa? Evet. Vagina dentata. Latince “dişli vajina.” İnsanlığın önemli bir bölümü tekerleği, tarımı, astronomiyi geliştirirken birileri de “Ya bizimkini bir
Barack Obama’yı düşününce yalnızca Barack Obama’yı hatırlamıyoruz. Michelle Obama da geliyor aklımıza. Ama Michelle Obama’nın önemi “başkanın çok sevilen eşi” olması değildi. Tam tersine, onu bu kadar güçlü yapan şey Barack Obama’dan önce de Michelle Robinson diye biri olmasıydı. Princeton mezunuydu, Harvard Law School’u bitirmişti,
Bir arkadaşım bir kaç yıl evvel " Adam ODTÜ mezunuydu, iyi adamdır diye düşündüm" diye anlatmıştı berbat ilişkisini. Şekerim ODTÜ'yle mi sevişeceğini sandın? Diploma güzel şey. Çerçeveletip duvara da asarsın. Ama adam sinirlendiğinde duvardaki diploma aşağı inip, “Mezunumuz adına özür dileriz” demiyor. Kadınların erkek seçimi üzerine konuşurken
Aşk mı zorlaştı, insanlar mı, bilmiyorum. Çağımızda ezberlerimizi, varsayımlarımızı, yüzeysel yakınlaşmalarımızı, bedensel arzularımızı yenip biriyle gerçekten derinleşebilmek çok zor, bunu biliyorum. Neden bu kadar zor, onu bilmiyorum. Sanki herkes birbirinden kısa süreli bir keyif almak, birbirini biraz hırpalamak, üstüne basıp yoluna devam etmek için sırada bekliyor gibi görünüyor. Hayatımıza bir
Yayoi Kusama’nın işlerine ilk kez bakan biri meseleyi pekâlâ şöyle anlayabilir: Kadın puantiyeyi biraz fazla sevmiş. Haksız da sayılmaz. Kabak puantiyeli, oda puantiyeli, elbise puantiyeli, duvar puantiyeli, kadın zaten puantiyeli. Bir aşamadan sonra insan Kusama’nın evine girse kedinin bile üzerinde üç kırmızı noktayla dolaşmasını bekliyor. Ama mesele tam
İkinci Yeni bir sabah uyanıp “bundan sonra anlaşılmaz şiir yazıyoruz” diyen birkaç adamın marifeti değildi. Zaten insan edebiyat tarihinde ne zaman böyle düzgün bir örgütlenme görmüş ki? İnsan yazarken kendisini bile örgütleyemiyor bazen. Umarım aklımdan geçenleri örgütlü bir şekilde yazabilirim. Neyse... Bir manifesto yoktu. Genel merkez yoktu. Şairler birbirlerine “Arkadaşlar
Ben doğduğumda adım yoktu. Hatta doğduğumun farkına da varmamış olabilirler. Bir akım değildim. Bir araya gelip beni kuran şairlerim, uyulması gereken ilkelerim, edebiyat tarihine geçmeye hevesli bir manifestom yoktu. Hatta birazdan içlerine yerleşeceğim adamların çoğu birbirini tanımıyordu. Ben de kendimi tamamen tanımıyordum. Biri Ankara’da bir kelimenin yerini değiştiriyordu. Biri
Türkiye’de son yıllarda neyin iyiye gittiğini bulmak, neyin kötüye gittiğini saymaktan daha zor hale geldi. Hukuk aşındı. Demokrasi geriledi. Ekonomi öngörülemez hale geldi. Eğitim sistemi ayrı bir macera. Liyakat desen kayıp ilanı versek yeridir. Toplumun birbirine güveni azaldı, siyaset dili sertleşti, insanlar birbirini artık fikirlerinden değil tuttuğu takımdan tanıyor.
Yeni Parti’ye üye oldum. Ooooo Defne Hanım siz de mi buralardasınız? dedim kendi kendime. Siyasi partiye üye olduğunu söyler söylemez insanın üzerine hemen bir anlam yükleniyor. Sanki ertesi sabah teşkilat toplantısına gidecekmişim, birkaç ay içinde ilçe başkanlığına aday olacakmışım, sonra da hayatımı siyasete adayacakmışım gibi. Aile büyüğü "Seni
Siyasette yıllardır aynı cümleyi duyuyoruz: Seçimi kazanmak istiyorsan merkeze yaklaşacaksın. Kendi seçmenin zaten sana oy verir, asıl mesele kararsızı ürkütmemek, rakibin seçmeninden birkaç puan koparmak, sivri taraflarını törpülemek. Mantıksız değil. Hatta uzun süre oldukça işe yaradı. Ama bu hesabın içinde hep eksik bırakılan bir şey var: Sandığa gitmeyenler. Siyasetten yorulanlar,
Yeniliğe açık mıyız? Bazen evet, bazen hayır... Mesela ben içtiğim kahveyi değiştirmem. Kahveyi değiştirebilme esnekliğine sahip değilken, sirkte çalışmayı deneyebilirim. Neden olmasın? Türkler pek de yenilikten hoşlanmamış gibi görünüyor ama kendi geleneklerini başka şeylerle hızla değiştirdiler, bir sürü şeyi değiştirdiler ama yine de bir yerlerde sanki bizi tutan bir şey
Artık memnun olmadığın, gelecek için umut vermeyen bir iktidar partisinden kurtulmak zordur. Hele ki parlamenter sistemi zayıflatan uygulamalara oy verdiysen, kuvvetler ayrılığından vazgeçip hepsini ev arkadaşı yaptıysan… İşte o zaman insan her umuda sarılır ve o umuda toz konsun istemez. Zanneder ki eleştiri o umudun başarı şansını artırmayacak, tam tersine