Bir sabah gözünü açıp başka bir evrende olduğunu anlamak... Ve sonra her sabah. Her sabah... Her sabah senin daha kötü hissetmen için el ele vermiş bir medya kabilesiyle baş başa kalmak. "Hadi bugün de umutlarını kıralım." "Hadi bugün de seni biraz daha yoralım." "Hadi bugün
Bir ülkede yaşayan insanların ilk sorması gereken soru kim iktidarda, hangi parti kazanacak ya da hangi siyasetçinin ne dediği değildir. Gel gör ki insanlık kurtulamıyor o sorudan. Bir de ülkenin nereye gittiğini sormaktan geri duramıyorum. Ancak... İlk soru şudur: Bu ülkenin kaynakları nasıl kullanılıyor? Çünkü bir ülkenin kaderini belirleyen şey
Algoritmanın sevmediği insanlar için dijital iç döküş. Sosyal medya, “sosyal” kelimesiyle uzaktan yakından alakası olmayan ama iki kişiye mesaj atabiliyorsun diye kendine sosyal deme cüretini gösteren dijital bir lunapark. İlk çıktığında heyecan vericiydi tabii. İnsanlar birbirini buldu, eski sevgililer stalklandı, herkes latte fotoğrafı paylaşarak kendini fotoğraf sanatçısı sandı… Güzel günlerdi.
Modern siyasetin en büyük yalanlarından biri şu olabilir: “Ekonomik krizlerin bedelini mutlaka halk ödemelidir.” Çünkü son kırk yıldır dünyanın birçok yerinde bütçe açığı denildiğinde insanların aklına hep aynı sahne geliyor. İşten çıkarmalar. Kemer sıkma paketleri. Daha pahalı ulaşım. Daha pahalı sağlık sistemi. Kapanan sosyal hizmetler. Daha fazla çalışan, daha az
Zenginlik gösterisi tek başına bir şey yapmaz. Asıl işi yapan, ona bakan gözlerdir. İzleyicileri şöyle öne alalım. İzleyen kitle olmadan lüks sadece pahalı bir nesnedir; izleyiciyle birlikte bir statü makinesine dönüşür. Bu yüzden zengin seviciliğini anlamak için zengine değil, izleyene bakmak gerekir. Çünkü bu hikâyede en aktif rol, pasif olduğunu
Lüks tüketim ifşası dediğimiz şey, aslında bir yaşam tarzı değil; bir semptom. Ancak çoğumuz bu paylaşımları "lifestyle", "yaşam tarzı" etiketleri ya da başlıkları ile izliyoruz. Biraz pabucumun tarzı oluyor. İnsanların pahalı çantayı, oteli, arabayı, tabağın içindeki altın varaklı tatlıyı göstermek için yarıştığı o dünya, yüzeyde “başarı
Arzu edilen bir evlilik, sanıldığı gibi “doğru kişiyi bulmakla” kurulmaz. Bu, popüler kültürün en başarılı masallarından biridir. Asıl mesele doğru kişi değil, doğru işleyiştir. Çünkü evlilik bir duygu değil, bir sistemdir. Ve sistemler iyi niyetle değil, mekanizma ile çalışır. Soru şu olmalı; mekanizmayı çalıştıracak yetkinliğin var mı? Psikolojik açıdan bakıldığında
Romantik komediler sana “eşitlik” diye bir şey satıyor. Buğulu gözler, şömine başında romantik sahneler, evliliğe giden ve evlenince bir o kadar muazzam mutluluk sahneleri. İki insan karşılaşıyor, göz göze geliyor, hop… denkler. Hayat da bir anda simetrik oluyor. Sanki biri daha az kazanıyor, diğeri daha çok bağlı, biri sosyal olarak
İnsan, anlam bulamadığında rahatsız olur. O yüzden çoğu zaman anlamı keşfetmez, uydurur. “Bunun bir sebebi olmalı” derken aslında dünyayı sadeleştirmeye çalışır. Oysa bazı olaylar, insanın konforunu bozacak kadar karmaşıktır. Okul saldırıları da tam olarak böyle. Tek bir sebebi yok. Tek bir sorumlusu yok. Ama bu, sebepsiz oldukları anlamına da gelmez.
Modern ilişki dediğimiz şey aslında teknik bir güncelleme değil, arayüz değişikliği. İçeride çalışan sistem hâlâ aynı: kıtlık psikolojisi, sahiplenme dürtüsü, statü takıntısı ve “elalem ne der” algoritması. Ama kullanıcı arayüzü? Orası pırıl pırıl. Gerçek hayattan bir kataloğa geçiş yaptı insanlık. Profesyonel fotoğraflar, caption’larda duygusal derinlik, story’lerde ilişki performansı,
Boşanmanın en büyük yalanlarından biri şudur: İnsanlar evliliklerini sevgi bittiği için sürdürür ya da sevgi kaldığı için devam ettirir. Oysa birçok durumda gerçek bundan çok daha utanç verici, çok daha soğuk ve çok daha bürokratiktir. İnsanlar bazen mutlu oldukları için değil, çıkamadıkları için evli kalır. Evlilik bir duygusal birliktelikten çoktan
12 Nisan 2026; 2026 seçimlerinde Viktor Orbán’ın iktidarı kaybetmesi, yüzeyde bir seçim sonucu gibi görünse de, aslında uzun süredir çalışan bir sistemin yorgunluk noktasına gelmesinin kaçınılmaz sonucu. Bu tür rejimler sandıkta bir gecede yıkılmıyor; içeride biriken basınç, ekonomi, elit dengesi ve seçmen davranışındaki kaymalar belirli bir eşik noktasına ulaştığında,