Küçük bir kızken nerede olduğumuzu merak ederdim. — Neredeyiz anne? — İstanbul. — İstanbul nerede? — Türkiye’de. — Türkiye nerede? — Dünyada… Dünyadan sonra uzay, karanlık, Ay falan derken kafam iyice karışırdı. Zifiri karanlık bir belirsizlik çökerdi zihnime. Çok çaresiz hissettiğimi hatırlıyorum. İyi de neden buradayız? Babaannem “Allah Baba yarattı bizi” derdi. Dedem “Allah yarattı”
Öykü yazmanın zorlukları var. Bu bir öykü mü bilmiyorum, zaten gönderdiğim yerde yayınlamak için onaylamadı, sebebini bilmiyorum ama ona ne derseniz deyin, öykü, hikaye, anı, yazarken zorlandım. Okurken de zordur belki, siz karar vereceksiniz. İşte huzurlarınızda Kalliope ve Zehra Beyaz büyük bir evin geniş pencerelerinden bakan gözler, yıllar sonra Kalamış’
Cinsellik, insan davranışları içinde belki de en yanlış anlaşılan alandır. Bunun temel nedeni cinselliğin yalnızca bireysel bir deneyim olmaması; aynı zamanda toplumsal düzenin, iktidarın ve ahlakın doğrudan müdahale ettiği bir alan olmasıdır. Cinsellik herkes için önemlidir, seks harika bir şeydir ama ayıptır da. Bazen namusun kaçıp gitmesine sebep olan, bazen
Fatih Ürek'in vedasından sonra çokça haber çıktı, insanlar ondan bahsetti, yazılar yazıldı. Sosyal medyada taziye mesajları dolaştı. Ve bir kısmının altında çok tanıdık olduğumuz kibirli ama içeriği tam anlaşılmayan yorumları da okuduk. Sıklıkla "Entelektüel Fatih Ürek dinlemez!", "Entelektüel de bir zahmet Fatih Ürek dinlemesin"
Melania belgeselini tek başına ele almak, meseleyi eksik okumak olur. Asıl anlamlı olan, bu yapımı son yirmi yılda ortaya çıkan “kişisel ama kamusal”, “samimi ama kontrollü”, “itiraf gibi ama risksiz” belgesel dalgasının içine yerleştirmek. Çünkü Melania belgeseli bir istisna değil; tersine, bu türün en steril, en cesaretsiz ve en öğretici
Bazı zihinler dünya nüfusu içinde çok ender bulunur. Kalabalıkların arasına saklanmış gizli bir hazine gibidirler. Tarih, nadiren bu hazinelerden birine ev sahipliği yapar. Bizim tarihimiz de onlardan birine sahiptir. Mustafa Kemal Atatürk’ün zihinsel kapasitesini “yüksek zekâ” gibi muğlak bir kavramla açıklamak yetersizdir. Çünkü çok zeki olmak, tek başına hiçbir
Bildiğiniz bir çocuk odasıydı. Kız çocuğu odası. Süslü, püslü, biraz da dağınık. Bebekler, Barbieler, oyuncak ev. Porselen bir yemek takımım vardı. Çok severdim. Sürekli yıkardım. Minicik fincanları, kulpları kırılacakmış gibi ince, sanki gerçek bir hayatın provasıydı hepsi. Duvarda iki resim asılıydı. Ümit Yaşar Oğuzcan’ın bana aldığı iki resim. Bizimkilerin
Yaşlanma, İktidar ve Yer Açmayı Reddeden Zihin Emeklilik çoğu zaman yanlış anlaşılır. Yaygın anlatıda emeklilik, “artık üretken olmamak”, “yorulmak”, “kenara çekilmek” gibi edilgen anlamlarla yüklenir. Oysa emekliliğin tarihsel ve toplumsal işlevi bundan çok daha derindir. Emeklilik, bireyin değersizleşmesi değil; toplumun kendini yenileyebilmesi için bilinçli olarak alan açmasıdır. Bu, biyolojik bir
Bir penguen yanlış yöne gider, binlerce insan peşinden yürür. Sosyal medya trendleriyle insanın midesini bulandırıyor çoğu zaman. Koca bir kalabalığın bir penguenin peşine takılması da öyle. Sosyal medyanın en iyi yaptığı şey gerçekliği anlatmak değil, onu evcilleştirmektir. Sert olanı yumuşatır, rahatsız edeni sevimlileştirir, trajediyi motive edici bir cümleyle zararsız hâle
Bu bir nezaket metni değil. Bu bir teselli de değil. Bu, özellikle Türkiye bağlamında, okumayan, araştırmayan, düşünmeyen; politik ve toplumsal meselelere “bana ne” konforuyla bakan; buna rağmen kendini güçlü, bilinçli ve hatta ilerici zanneden kadınlara dair katmanlı bir yüzleştirme denemesi. Bu konuyu sıkça ve derinlikli düşünüyorum. Çünkü şu soru yakamı
Devlet Güvence Olmaktan Çıktığında Bazı konular vardır; binlerce kez konuşulsa da çözülemez. Hatta bu konular üzerine onlarca düşünür, tarihçi, sosyolog ve aktivist gerçekleri tek tek ortaya koysa, denklemin tüm parçalarını bir araya getirse bile insanlık aynı döngüye yeniden girer. Bilgi birikir, analiz derinleşir, belgeler çoğalır; fakat sonuç çoğu zaman değişmez.
Bir videoyu bir insan kaç kez izleyebilir? Üstelik birinin hayatını kaybettiği bir videoyu. Büyüterek, yavaşlatarak, çözünürlüğünü defalarca artırarak izledim. Dehşet verici. Bu noktada insan ister istemez şu soruyla yüzleşiyor: Biz gerçekten modern bir çağda mı yaşıyoruz, yoksa modern olduğumuza dair kolektif bir yanılsamanın içinde, makyajlanmış başka bir Orta Çağ’ı