Hristiyanlık takvimindeki en sarsıcı günlerden biri olan Good Friday, yüzeyde bir ölüm anlatısıdır. Ölüm ve "good" nasıl bir araya gelmiş diye şaşırabilirsiniz. Bu ritüellere hiç denk geldiniz mi bilmiyorum ama oldukça etkileyici... Bu günü sadece bir infaz tarihi olarak okumak, onun tarihsel ve psikolojik ağırlığını ıskalamak olur. Çünkü
Evlilik içinde çocuk sahibi olma kararı çoğu zaman doğal, kaçınılmaz ve sorgulanmaz bir aşama gibi sunulur. Oysa bu kabul, incelendiğinde biyolojik dürtüler, psikolojik ihtiyaçlar ve toplumsal normların kesiştiği çok katmanlı bir yapı ortaya çıkar. Biz o yapıya örtüyü kaldırıp pek bakmayız. Türkiye bağlamında çocuk, yalnızca iki bireyin sevgi üretiminin bir
Onlar TV’nin yayınında bir dava dosyasına ait bazı ekran görüntüleri paylaşıldı. Kaynağı belirsiz bir telefonun içinden çıkan görüntüler. Kimin bıraktığı bilinmeyen bir telefon. Yani delil, daha baştan zinciri kırık şekilde ortaya çıkmış. Telefonu kim bıraktı? Bu önemli. Ama anladığım kadarıyla bu bilgiye ulaşılamamış. Son yılların en meşhur materyali bunlar:
Bir insanın hayatına girip çıkman artık bir kahve içme süresinden kısa. Hatta kahve bile bekletiyor—çünkü latte’nin köpüğü var, ama senin ilginde köpük bile yok. Flört artık bir süreç değil; bir “mikro tüketim deneyimi.” Deniyorsun. Sıkılıyorsun. Kaydırıyorsun. Kaydırmayı ekranda da gerçek hayatta da yapabilirsin, farketmez. İkisi de artık eşitlendi.
Flört hiçbir zaman sadece “iki insanın birbirini tanıması” olmadı. Flört, her dönemde o toplumun kontrol mekanizmalarının, ekonomik yapısının ve teknolojisinin bir çıktısıydı. Yani aşk dediğimiz şey çoğu zaman bir duygu değil, bir format. Uzun zamandır ne duyuyoruz: “Çıkma teklifi geri gelsin!” Sanki çıkma teklifi bir gün sıkıldı da “ben Ege’
Şiddet denince birçok insanın zihninde hâlâ tek bir sahne beliriyor: bağıran bir adam, ağlayan bir kadın, belki kırılmış bir eşya, belki morarmış bir kol. Oysa ev içi şiddetin en büyük başarısı, kendini sadece o en görünür ana indirgemesidir. Çünkü insanlar ancak yumruk ortaya çıktığında “şiddet” demeye başlıyor; ondan önce olanları
Aşkın bittiği her evlilik bitmiyor. Asıl mesele burada başlıyor. Çünkü insanların sandığı gibi her ilişki “duygu bittiğinde” dağılmıyor; çoğu zaman duygu çekiliyor, yerine daha düşük maliyetli, daha kaba, daha işlevsel bir şey yerleşiyor: alışkanlık, bağımlılık, korku. İlişki artık bir karşılaşma olmaktan çıkıp bir düzenek haline geliyor. Birbirini seven iki insan
Türkiye’de birçok insan evleneceği kişiyi seçmiyor. Hemen itiraz etme. Devam et. Kendi hayatına sekreter, şoför, terapist, aşçı, sponsor ve itibar danışmanı arıyor. Sonra buna da “kader” diyor. Eş seçimi dediğimiz şeyin romantik bir hikâye olduğu anlatılıyor. Kalpler çarpıyor, gözler buluşuyor, “Birbirimizi bulduk” deniyor. Daha sonra "Sana nereden rastladım
Evlilik Türkiye’de çoğu zaman bir hikâyeyle başlamaz, bir cümleyle başlar: “Artık evlenmen lazım.” Kim söylüyor belli değil ama herkes aynı anda söylüyor gibi. Bir noktadan sonra bu cümle sadece dışarıdan gelmez, insanın kafasının içine yerleşir. Sabah uyanırsın, kahveni içersin, bir bakmışsın iç sesin teyze olmuş. Garip bir kariyer değişimi.
İnsanların kendilerine söylediği en rahatlatıcı yalanlardan biri şu: “Ya giderim ya değiştiririm.” Sanki hayat iki butonlu bir kumanda. Birine basınca ülke değişiyor, diğerine basınca sistem. Gerçekte ikisi de o kadar dramatik ve o kadar yorucu ki… insanın herhangi bir aboneliği iptal etmek bile daha kolay. Tabi bir de şu var:
Sevgili fazla gelen kardeşim ya da fazla geleceği için sesini kısmış güzel insan, İnsanlara “fazlasın” dediklerinde kulağa iltifat gibi geliyor çünkü kimse gerçeği çıplak haliyle söylemek istemiyor: sen fazla değilsin, ölçek dışısın. Ve ölçek dışı olmak, ahlaki ya da entelektüel bir üstünlük değil, sistem açısından bir ölçülememe problemi. Toplum dediğimiz
Toplumların yüksek performansla kurduğu ilişki, dışarıdan bakıldığında sanıldığı kadar basit değildir. İnsanlar başarıyı sever gibi görünür; filmlerde alkışlar, sosyal medyada “helal olsun” yazar, çocuklarına “büyük düşün” der. Ama gerçek hayatta, özellikle gündelik sosyal düzenin içinde, yüksek performans çoğu zaman coşkuyla değil tedirginlikle karşılanır. Bir şeyi uzaktan sevmek :) Eh yüksek performans