Bir ülkede kurumlar bir sabah ortadan kalkmaz. Bu cümlenin geçtiği kim bilir kaç yazı yazdım. Sıkıldım artık! Yıllarca kitaplarda, makalelerde okuduğun her şey bir bir gerçekleştiğini görmek, insanların aynı dertlerden bahsedip sonra o dertlere sebep olan davranışlarına devam ettiğini idrak etmek... Yorucu şeyler hepsi. Adliyeler yerinde durur. Bakanlıkların tabelaları sökülmez.
Bir münazara takımı kuracak olsam dört kişiyi aynı masaya oturturdum: Eminem. Gökhan Günaydın. Fran Lebowitz. Iris Apfel. İlk bakışta bu listenin herhangi bir mantığı yok. Bir rapçi, bir siyasetçi, bir yazar ve doksanından sonra bile dünyaya “biraz daha büyük gözlük taksanız belki kendinize gelirsiniz” der gibi bakan Iris Apfel. Ama
Daha önce Gökhan Günaydın’ın nasıl konuştuğunu yazmıştım. O kadar çok dinledim ki sevdiğin için bıkmadan defalarca dinlediğin şarkı gibi oldu. Artık elini, kolunu nerede kaldıracak bilmiyorum. Boş zamanlarınızda ne dinlersiniz: "Gökhan Günaydın" Gökhan Günaydın: Önce Bilgi, Sonra CümleTürkiye Büyük Millet Meclisi’nde iyi konuşan siyasetçi az değil.
AKP’nin uzun yıllar boyunca aldığı toplumsal desteği yalnızca muhafazakârlıkla, kimlik siyasetiyle ya da kutuplaşmayla açıklamak bana hiçbir zaman yeterli gelmedi. Çünkü insanlar sadece fikirleri yüzünden iktidarlara bağlanmazlar. İnsan sevgilisine bağlanamıyor çağımızda. İnsanlar bazen hayatları değiştiği için bağlanırlar. Bazen de hayatlarının devamının o iktidara bağlı olduğuna inanmaya başladıkları için. İkisi
Türkiye’de siyasetin tuhaf bir sınıfsal dönüşümü var. İktidar yirmi yılı aşkın süredir kendisini “milletin içinden gelenlerin” hareketi olarak anlatıyor. Fakat bugün iktidarın üst katlarına baktığınızda karşınıza giderek başka bir görüntü çıkıyor: iyi eğitimli çocuklar, yurtdışı diplomaları, kamuda üst düzey görevler, yönetim kurulları, büyükelçilikler, bakanlıklar, bakan yardımcılıkları, kamu şirketleri ve
İnsanlık tarihi boyunca erkekler ejderhalardan, şeytanlardan, savaştan, ölümden korkmuş. Ama belli ki bunların hiçbiri yeterince ürkütücü gelmemiş olacak ki bir noktada oturup şöyle bir şey hayal etmişler: Ya vajinanın dişleri varsa? Evet. Vagina dentata. Latince “dişli vajina.” İnsanlığın önemli bir bölümü tekerleği, tarımı, astronomiyi geliştirirken birileri de “Ya bizimkini bir
Barack Obama’yı düşününce yalnızca Barack Obama’yı hatırlamıyoruz. Michelle Obama da geliyor aklımıza. Ama Michelle Obama’nın önemi “başkanın çok sevilen eşi” olması değildi. Tam tersine, onu bu kadar güçlü yapan şey Barack Obama’dan önce de Michelle Robinson diye biri olmasıydı. Princeton mezunuydu, Harvard Law School’u bitirmişti,
Bir arkadaşım bir kaç yıl evvel " Adam ODTÜ mezunuydu, iyi adamdır diye düşündüm" diye anlatmıştı berbat ilişkisini. Şekerim ODTÜ'yle mi sevişeceğini sandın? Diploma güzel şey. Çerçeveletip duvara da asarsın. Ama adam sinirlendiğinde duvardaki diploma aşağı inip, “Mezunumuz adına özür dileriz” demiyor. Kadınların erkek seçimi üzerine konuşurken
Aşk mı zorlaştı, insanlar mı, bilmiyorum. Çağımızda ezberlerimizi, varsayımlarımızı, yüzeysel yakınlaşmalarımızı, bedensel arzularımızı yenip biriyle gerçekten derinleşebilmek çok zor, bunu biliyorum. Neden bu kadar zor, onu bilmiyorum. Sanki herkes birbirinden kısa süreli bir keyif almak, birbirini biraz hırpalamak, üstüne basıp yoluna devam etmek için sırada bekliyor gibi görünüyor. Hayatımıza bir
Yayoi Kusama’nın işlerine ilk kez bakan biri meseleyi pekâlâ şöyle anlayabilir: Kadın puantiyeyi biraz fazla sevmiş. Haksız da sayılmaz. Kabak puantiyeli, oda puantiyeli, elbise puantiyeli, duvar puantiyeli, kadın zaten puantiyeli. Bir aşamadan sonra insan Kusama’nın evine girse kedinin bile üzerinde üç kırmızı noktayla dolaşmasını bekliyor. Ama mesele tam
İkinci Yeni bir sabah uyanıp “bundan sonra anlaşılmaz şiir yazıyoruz” diyen birkaç adamın marifeti değildi. Zaten insan edebiyat tarihinde ne zaman böyle düzgün bir örgütlenme görmüş ki? İnsan yazarken kendisini bile örgütleyemiyor bazen. Umarım aklımdan geçenleri örgütlü bir şekilde yazabilirim. Neyse... Bir manifesto yoktu. Genel merkez yoktu. Şairler birbirlerine “Arkadaşlar
Ben doğduğumda adım yoktu. Hatta doğduğumun farkına da varmamış olabilirler. Bir akım değildim. Bir araya gelip beni kuran şairlerim, uyulması gereken ilkelerim, edebiyat tarihine geçmeye hevesli bir manifestom yoktu. Hatta birazdan içlerine yerleşeceğim adamların çoğu birbirini tanımıyordu. Ben de kendimi tamamen tanımıyordum. Biri Ankara’da bir kelimenin yerini değiştiriyordu. Biri