İkinci Yeni bir sabah uyanıp “bundan sonra anlaşılmaz şiir yazıyoruz” diyen birkaç adamın marifeti değildi. Zaten insan edebiyat tarihinde ne zaman böyle düzgün bir örgütlenme görmüş ki? İnsan yazarken kendisini bile örgütleyemiyor bazen. Umarım aklımdan geçenleri örgütlü bir şekilde yazabilirim. Neyse... Bir manifesto yoktu. Genel merkez yoktu. Şairler birbirlerine “Arkadaşlar
Ben doğduğumda adım yoktu. Hatta doğduğumun farkına da varmamış olabilirler. Bir akım değildim. Bir araya gelip beni kuran şairlerim, uyulması gereken ilkelerim, edebiyat tarihine geçmeye hevesli bir manifestom yoktu. Hatta birazdan içlerine yerleşeceğim adamların çoğu birbirini tanımıyordu. Ben de kendimi tamamen tanımıyordum. Biri Ankara’da bir kelimenin yerini değiştiriyordu. Biri
Türkiye’de son yıllarda neyin iyiye gittiğini bulmak, neyin kötüye gittiğini saymaktan daha zor hale geldi. Hukuk aşındı. Demokrasi geriledi. Ekonomi öngörülemez hale geldi. Eğitim sistemi ayrı bir macera. Liyakat desen kayıp ilanı versek yeridir. Toplumun birbirine güveni azaldı, siyaset dili sertleşti, insanlar birbirini artık fikirlerinden değil tuttuğu takımdan tanıyor.
Yeni Parti’ye üye oldum. Ooooo Defne Hanım siz de mi buralardasınız? dedim kendi kendime. Siyasi partiye üye olduğunu söyler söylemez insanın üzerine hemen bir anlam yükleniyor. Sanki ertesi sabah teşkilat toplantısına gidecekmişim, birkaç ay içinde ilçe başkanlığına aday olacakmışım, sonra da hayatımı siyasete adayacakmışım gibi. Aile büyüğü "Seni
Siyasette yıllardır aynı cümleyi duyuyoruz: Seçimi kazanmak istiyorsan merkeze yaklaşacaksın. Kendi seçmenin zaten sana oy verir, asıl mesele kararsızı ürkütmemek, rakibin seçmeninden birkaç puan koparmak, sivri taraflarını törpülemek. Mantıksız değil. Hatta uzun süre oldukça işe yaradı. Ama bu hesabın içinde hep eksik bırakılan bir şey var: Sandığa gitmeyenler. Siyasetten yorulanlar,
Yeniliğe açık mıyız? Bazen evet, bazen hayır... Mesela ben içtiğim kahveyi değiştirmem. Kahveyi değiştirebilme esnekliğine sahip değilken, sirkte çalışmayı deneyebilirim. Neden olmasın? Türkler pek de yenilikten hoşlanmamış gibi görünüyor ama kendi geleneklerini başka şeylerle hızla değiştirdiler, bir sürü şeyi değiştirdiler ama yine de bir yerlerde sanki bizi tutan bir şey
Artık memnun olmadığın, gelecek için umut vermeyen bir iktidar partisinden kurtulmak zordur. Hele ki parlamenter sistemi zayıflatan uygulamalara oy verdiysen, kuvvetler ayrılığından vazgeçip hepsini ev arkadaşı yaptıysan… İşte o zaman insan her umuda sarılır ve o umuda toz konsun istemez. Zanneder ki eleştiri o umudun başarı şansını artırmayacak, tam tersine
Yazı derslerinde her derste öğrenciler ödevlerini okurlar. Sonra da parça parça yazdıklarını inceleriz. Karakter, sahne, olay çatışma... Olmuş mu, eksik mi kalmış, uzun mu, yersiz mi gibi bir çok soruyu cevaplarız. Bayılırım metinleri incelemeye ama en çok sevdiğim şey siyasi partilerin duyuruları ya da siyasilerin konuşma metinleri. Yeni Parti'
Öncelikle çerçeveden daha uzun bir yazı yazdığımı söylemek isterim. Okumaya başlamadan önce bilmeniz gerek.😄 Çerçeve Yasa’nın 10 Ağustos 2026’da TBMM’de kabul edilmesi, Türkiye’nin uzun süredir karşı karşıya olduğu PKK meselesinde önemli bir hukuki eşik oluşturdu. Biz hukuki süreçlerin eşiklerinden atlamaya alışkın bir toplumuz. Yasanın doğrudan amacı,
Sezgin Tanrıkulu’nun Çerçeve Yasa konuşması ve eleştirel bir okuma Aşağıdaki konuşma, Sezgin Tanrıkulu’nun “Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun Teklifi”ne ilişkin yaptığı konuşmadır: SEZGİN TANRIKULU’NUN KONUŞMASI “Bugün önümüzde bulunan teklif, büyük acılara sebebiyet vermiş yarım asırlık bir çatışma döneminin mutlak biçimde sonlandırılmasına kapıyı aralaması
İnsanlık konuşmayı öğrendikten kısa süre sonra muhtemelen iki şeyi keşfetti: Birincisi yalan söylemek, ikincisi de haklı olmadığı hâlde haklıymış gibi konuşmak. Neyse ki aradan birkaç bin yıl geçince Yunanlar meseleyi biraz sistematik hâle getirip adına retorik dediler. Bugün “retorik” kelimesini çoğunlukla küçümseyici biçimde kullanıyoruz. “Bunlar retorik”, “retorikten başka bir şey
Bir tartışmada soruya iyi cevap vermenin bir yolu vardır. Bir de soruyu değiştirmek. İkincisi bazen o kadar ustaca yapılır ki cevap aldığımızı zannederiz. Özlem Zengin’in Meclis konuşmalarını izlerken dikkatimi çeken temel retorik özellik bu: Önüne konulan tartışmanın çerçevesini kabul etmek yerine sık sık o çerçeveyi değiştiriyor. Bu, retorikte reframing,