Anonimlik, en basit tanımıyla ismin geri çekilmesidir; sözün öne çıkmasıdır. İmzanın silinip içeriğin kalmasıdır. Tarih boyunca anonim ressamlar oldu, adı bilinmeyen şairler oldu, takma adla yazan düşünürler oldu. Kimi korkudan, kimi tevazudan, kimi de eserin kişiden bağımsız yaşamasını istediği için adını sakladı. Dijital çağda ise anonimlik yeni bir forma büründü.
Yeni bir kriz. Yine. Bir yerde savaş, bir yerde yangın, bir yerde ekonomik çöküş, bir yerde bir skandal. Her sabah, her saat başı, her haftanın başı bir yenisi dikiliyor karşımıza. Biz? Kahve alıp izliyoruz. Bu cümle sert gelebilir ama mesele ahlak değil, sinir sistemi. Henüz insanlık “Breaking News’e maruz
İnsanlığın en eski refleksi şu olabilir: Camı kır, sonra “cam kırıldı” de. Fiil pasif, fail buhar. Ve biz buna dil diyoruz. Mağduriyetini diline yükleyen insanın kaçma becerisi de diyebiliriz. Daha bir çok şey diyebiliriz. Gündelik konuşmalarımız bile suçun nasıl taşındığını gösterir. “Sinirlendirdiler.” “Beni mecbur bıraktı.” “Şartlar böyle.” “Şeytan dürttü.” "
Çocukları korumak denince çoğu insanın aklına iki sahne geliyor: “kapıyı kilitle” ve “telefonu elinden al”. Halbuki gerçek tehlike çoğu zaman kapının dışındaki yabancıdan değil, çocuğun hayatına “normal” görünen bir kanaldan sızan yetişkinden, yani güven ambalajına sarılmış manipülasyondan geliyor. Bu yüzden çocuk koruma meselesi, korku sineması değil; sistem tasarımıdır. Ev içi
Bu yazı, 140 Journos YouTube kanalında yayımlanan “Miras Davası” başlıklı bölümü izlemeyen, izlemeyi düşünmeyen, izleyen ya da yarıda bırakmış olanlar için yazıldı. Çünkü burada ele alınan mesele, belirli bir video içeriğinden çok daha geniş bir problemle ilgili: Türkiye’nin tarihinin, travmalarının ve kurucu figürünün “politik psikoloji” diliyle yeniden paketlenerek bugünün
Küçük bir kızken nerede olduğumuzu merak ederdim. — Neredeyiz anne? — İstanbul. — İstanbul nerede? — Türkiye’de. — Türkiye nerede? — Dünyada… Dünyadan sonra uzay, karanlık, Ay falan derken kafam iyice karışırdı. Zifiri karanlık bir belirsizlik çökerdi zihnime. Çok çaresiz hissettiğimi hatırlıyorum. İyi de neden buradayız? Babaannem “Allah Baba yarattı bizi” derdi. Dedem “Allah yarattı”
Öykü yazmanın zorlukları var. Bu bir öykü mü bilmiyorum, zaten gönderdiğim yerde yayınlamak için onaylamadı, sebebini bilmiyorum ama ona ne derseniz deyin, öykü, hikaye, anı, yazarken zorlandım. Okurken de zordur belki, siz karar vereceksiniz. İşte huzurlarınızda Kalliope ve Zehra Beyaz büyük bir evin geniş pencerelerinden bakan gözler, yıllar sonra Kalamış’
Cinsellik, insan davranışları içinde belki de en yanlış anlaşılan alandır. Bunun temel nedeni cinselliğin yalnızca bireysel bir deneyim olmaması; aynı zamanda toplumsal düzenin, iktidarın ve ahlakın doğrudan müdahale ettiği bir alan olmasıdır. Cinsellik herkes için önemlidir, seks harika bir şeydir ama ayıptır da. Bazen namusun kaçıp gitmesine sebep olan, bazen
Fatih Ürek'in vedasından sonra çokça haber çıktı, insanlar ondan bahsetti, yazılar yazıldı. Sosyal medyada taziye mesajları dolaştı. Ve bir kısmının altında çok tanıdık olduğumuz kibirli ama içeriği tam anlaşılmayan yorumları da okuduk. Sıklıkla "Entelektüel Fatih Ürek dinlemez!", "Entelektüel de bir zahmet Fatih Ürek dinlemesin"
Melania belgeselini tek başına ele almak, meseleyi eksik okumak olur. Asıl anlamlı olan, bu yapımı son yirmi yılda ortaya çıkan “kişisel ama kamusal”, “samimi ama kontrollü”, “itiraf gibi ama risksiz” belgesel dalgasının içine yerleştirmek. Çünkü Melania belgeseli bir istisna değil; tersine, bu türün en steril, en cesaretsiz ve en öğretici
Bazı zihinler dünya nüfusu içinde çok ender bulunur. Kalabalıkların arasına saklanmış gizli bir hazine gibidirler. Tarih, nadiren bu hazinelerden birine ev sahipliği yapar. Bizim tarihimiz de onlardan birine sahiptir. Mustafa Kemal Atatürk’ün zihinsel kapasitesini “yüksek zekâ” gibi muğlak bir kavramla açıklamak yetersizdir. Çünkü çok zeki olmak, tek başına hiçbir
Bildiğiniz bir çocuk odasıydı. Kız çocuğu odası. Süslü, püslü, biraz da dağınık. Bebekler, Barbieler, oyuncak ev. Porselen bir yemek takımım vardı. Çok severdim. Sürekli yıkardım. Minicik fincanları, kulpları kırılacakmış gibi ince, sanki gerçek bir hayatın provasıydı hepsi. Duvarda iki resim asılıydı. Ümit Yaşar Oğuzcan’ın bana aldığı iki resim. Bizimkilerin