Haluk Bilginer, yeniden dolaşıma giren bir söyleşi kesitinde, kendisi “Türk sineması” diyor ama sonra düzeltiyor “Türkiye sineması diyelim mi ona? Türk sineması çok doğru gelmiyor bana.” Karşısındaki de “Tabi” deyip sonraki soruya geçiyor. Ben tam orada kaldım. Madem cümleyi durdurduk, bir dakika daha ayıralım. Nesi doğru gelmiyor? Söyleşi kesiti Fransız
Bir ülkede Adalet Bakanına anayasanın bağlayıcılığını hatırlatmak zorunda kalıyorsanız, tartışma hukuk bilgisini çoktan aşmıştır. Burada eksik olan, ilgili maddenin nerede yazdığının bilinmesi değildir. Mesele, o maddenin kendisine yetki verdiği kişiyi de sınırlayıp sınırlayamadığıdır. İtfaiye bütçesinde yangın söndürme kapasitesini konuşursunuz. Hortumdan neden benzin geldiğini açıklatmaya başladığınızda mesele bütçe tekniğini aşar.İtfaiyeye
Texas’ı Türkiye’ye çevirmeye kalksak haritada karşılığı yok. Ama siyasi hafızada bir yere koymam gerekirse, ben ona Amerika’nın Konya’sı derim. Bire bir aynı oldukları için değil. Texas’ın nüfusu, ekonomisi, etnik yapısı, göç tarihi, petrolü, sınır meselesi bambaşka. Konya’yla sosyolojik karşılaştırma yapmaya kalkarsak üçüncü paragrafta akademisyenler
Aylar önce Abdul El-Sayed’in Michigan’da kazanabileceğini söylediğimde çevremde pek çok insan aynı tepkiyi verdi: Olmaz. Fazla progressive. Fazla riskli. Müslüman. İsrail konusunda fazla sert. Michigan gibi bir salıncak eyalette böyle bir aday genel seçim kazanamaz. Bu itirazların hiçbiri tamamen anlamsız değildi. Hatta klasik Amerikan seçim siyaseti açısından
When I first started talking about this, a lot of my friends said it would never happen. But most of them were still reading politics through the old equations: move toward the center, don’t take risks, tone down your identity, don’t trust young voters too much, small donors
The New Politics: What Did Democrats Change in 2026?When I first started talking about this, a lot of my friends said it would never happen. But most of them were still reading politics through the old equations: move toward the center, don’t take risks, tone down your identity,
Bir süredir erkekler kadınlara kadın olmayı öğretiyor. Nasıl oturacağımızı, ne zaman konuşacağımızı, ne kadar kazanırsak ürkütücü olacağımızı, hangi aşamada mesaj atarsak değerimizin düşeceğini anlatıyorlar. Kendilerine kişisel gelişimci, ilişki uzmanı, yaşam koçu diyorlar. Adamın uzmanlığının nereden geldiği bazen meçhul ama kadınlığımızın eksiğini uzaktan teşhis edebiliyor. Biz içeride bir ömür yaşıyoruz, kendisi
独裁者には共通の職業病がある。国の登記名義が自分になったと思い込むことだ。しばらくすると、国家予算は家族の銀行口座、公的機関は自分たちの人事部、国民はその経費を全部負担する、口うるさい経理担当に見えてくる。国民が「お金はどこへ消えたんですか」と尋ねると、彼らがどれほど傷つきやすいかがわかる。なんて失礼な！ 大家に収支報告を求めるつもり？ 悪いわね、あなた、借家人なのよ。 学術の世界には、この仕組みにちゃんと名前がある。公的な権力を私的な利益のために使うのが「腐敗」。制度や規則を特定の利益集団に奉仕するようにねじ曲げるのが、**国家の私物化、つまり「国家捕獲（ステート・キャプチャー）」**だ。後者では、金庫から金が減ることだけが問題なのではない。金庫の鍵も、監査人も、取扱説明書も、同じ連中が握っていることが問題なのだ。強盗も上級コースに進めば、ドアを蹴破る必要はなくなる。どの親戚にドアを開けるか、法律に書き込めばいい。 世界銀行は、国家捕獲を、経済的損失がとりわけ大きくなりうる腐敗の形態の一つと位置づけている。 チュニジアでは、ジン・エル・アビディン・ベンアリの周辺が、そのかなり高
Dictators share an occupational disease: they think they hold the title deed to the country. After a while, they start treating the budget as a family bank account, public institutions as their HR department, and the citizen as an irritating accountant whose job is to cover the expenses. Ask “Where
Diktatörlerin ortak bir meslek hastalığı var. Devletin tapusunu üzerlerine aldıklarını sanıyorlar. Bir süre sonra bütçeyi aile hesabı, kamu kurumlarını insan kaynakları departmanı, vatandaşı da bütün bu masrafları karşılamakla görevli sinir bozucu bir muhasebeci olarak görmeye başlıyorlar. Vatandaş “Para nereye gitti?” diye sorunca da ne kadar alıngan olduklarını anlıyoruz. Ne münasebet!
İoanna Kuçuradi artık aramızda değil. Bir filozof öldüğünde arkasından genellikle “çok değerli bir düşünürümüzü kaybettik” denir. Sonra doğum tarihi yazılır, aldığı ödüller sıralanır, birkaç fotoğraf paylaşılır ve hayat kaldığı yerden devam eder. Kuçuradi söz konusu olduğunda bana biraz haksızlık gibi geliyor bu. Çünkü onun asıl meselesi ne kadar çok şey
Fransa’da lise öğrencileri yaklaşık iki haftadır sokakta. Öğretmen eksikliğini, kalabalık sınıfları, okulların fiziki koşullarını ve eğitim sistemindeki sorunları protesto ediyorlar. Paris’ten Lyon’a, Rennes’den Strasbourg’a kadar birçok kentte lise öğrencileri dersleri boykot ediyor, okul önlerinde toplanıyor. İçlerinden birinin taşıdığı pankart bütün meseleyi tek cümlede özetliyor: “Size