Sezgin Tanrıkulu’nun Çerçeve Yasa konuşması ve eleştirel bir okuma Aşağıdaki konuşma, Sezgin Tanrıkulu’nun “Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun Teklifi”ne ilişkin yaptığı konuşmadır: SEZGİN TANRIKULU’NUN KONUŞMASI “Bugün önümüzde bulunan teklif, büyük acılara sebebiyet vermiş yarım asırlık bir çatışma döneminin mutlak biçimde sonlandırılmasına kapıyı aralaması
İnsanlık konuşmayı öğrendikten kısa süre sonra muhtemelen iki şeyi keşfetti: Birincisi yalan söylemek, ikincisi de haklı olmadığı hâlde haklıymış gibi konuşmak. Neyse ki aradan birkaç bin yıl geçince Yunanlar meseleyi biraz sistematik hâle getirip adına retorik dediler. Bugün “retorik” kelimesini çoğunlukla küçümseyici biçimde kullanıyoruz. “Bunlar retorik”, “retorikten başka bir şey
Bir tartışmada soruya iyi cevap vermenin bir yolu vardır. Bir de soruyu değiştirmek. İkincisi bazen o kadar ustaca yapılır ki cevap aldığımızı zannederiz. Özlem Zengin’in Meclis konuşmalarını izlerken dikkatimi çeken temel retorik özellik bu: Önüne konulan tartışmanın çerçevesini kabul etmek yerine sık sık o çerçeveyi değiştiriyor. Bu, retorikte reframing,
Gökhan Günaydın: Önce Bilgi, Sonra CümleTürkiye Büyük Millet Meclisi’nde iyi konuşan siyasetçi az değil. Yüksek sesle konuşan ise hiç az değil. Fakat ikisi aynı şey değil. Şimdi size Gökhan Günaydın Fan Club’tan yazıyorum. Bir konuşmayı güçlü yapan şey sesin desibeli, kürsüye vurulan elin şiddeti ya da karşı sıradan
Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde iyi konuşan siyasetçi az değil. Yüksek sesle konuşan ise hiç az değil. Fakat ikisi aynı şey değil. Şimdi size Gökhan Günaydın Fan Club'tan yazıyorum. Bir konuşmayı güçlü yapan şey sesin desibeli, kürsüye vurulan elin şiddeti ya da karşı sıradan kaç kişinin ayağa kalktığı
Donald Trump hakkında yapılan en yaygın NATO yorumu şudur: Trump ittifakı zayıflatıyor. Bu yorum bütünüyle yanlış değil; ancak Ankara Zirvesi'ni açıklamak için yeterli de değil. Çünkü Trump'ın yaptığı şey NATO'yu dağıtmaktan çok, NATO'nun çalışma mantığını yeniden fiyatlandırmak. Beğenilsin ya da beğenilmesin, bu
Ankara Zirvesi’nin Türkiye açısından en önemli sonucu, somut bir anlaşmadan çok yeni bir pazarlık zeminidir. Türkiye bu zirvede NATO’dan çıkmayı tartışan, ittifakın kenarında duran ya da yalnızca coğrafi konumuyla önem kazanan ülke görüntüsünden uzaklaşmaya çalıştı. Ankara’nın vermek istediği mesaj daha netti: Eğer Avrupa gerçekten daha fazla savunma
Avrupa'nın Ankara'daki tutumunu anlamak için Türkiye'den önce Avrupa'ya bakmak gerekir. Çünkü Ankara Zirvesi'nin ikinci gününde yaşananlar, aslında Türkiye'nin değişiminden çok Avrupa'nın değişimini anlatıyordu. Yirmi yıl önce böyle bir zirve düzenlenseydi, Avrupa'nın ilk gündemi büyük
Ankara’daki NATO Zirvesi’nin ikinci gününü yalnızca “liderler toplandı, bildiri yayımlandı, Ukrayna’ya destek tekrarlandı” diye okumak, o gün yaşanan asıl kırılmayı ıskalamak olur. Çünkü 8 Temmuz 2026’da Ankara’da ilginç bir şey oldu: Aynı şehirde bulunan Batılı gazeteciler, diplomatlar, düşünce kuruluşları ve siyasetçiler aynı ülkeye baktılar; fakat
Ankara’daki NATO Zirvesi’nin ilk günü iki ayrı sahnede yaşandı. Birincisi televizyonların ve sosyal medyanın izlediği sahneydi: liderlerin karşılanması, protokol fotoğrafları, Mehter Takımı, kimin kime baktığı, kimin kimi selamladığı, hangi liderin hangi yüz ifadesiyle kameraya yakalandığı… Türkiye’de bu görüntüler, her zamanki gibi hızla magazinleştirildi. Hatta Yunanistan Başbakanı’nın
Popüler kültür hakkında konuşmak zordur. Bunun nedeni konunun karmaşık olması değildir. Asıl sorun, bu konuda konuşan insanların da konunun tam ortasında yer almasıdır. İnsanlar sosyal medyanın insanları yüzeyselleştirdiğini sosyal medyada anlatır. O insanlardan biri de benim. 😄 Tüketim kültürünü eleştiren videolar milyonlarca kez tüketilir. "Kimse kitap okumuyor" yakınması çoğu
Tarih 20 HazirAN 2026, Sözcü TV televizyonu. Gazeteciler, Senem Toluay Ilgaz, Barış Terkoğlu ve Aslı Kurtuluş Mutlu. Karşılarında, tartışmalı ve toplumda büyük tepki almış mutlak butlan kararı ile CHP'nin genel başkan koltuğuna oturmuş Kemal Kılıçdaroğlu. Kemal Kılıçdaroğlu’nun son röportajı, yalnızca bir siyasetçinin kendini savunma performansı olarak okunamaz.