Toplumsal kırılmaları gözlemlemekten boyun fıtığı oldum, mizahtan başka boyunluk bulamadım. Bu blog, iç sesimi kamusal alana saldığım yerdir. Gözüm kararınca yazıyorum. Bu bir içerik değil, bu ben.
Maraş Katliamı, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin yalnızca en ağır kitlesel şiddet olaylarından biri değil, aynı zamanda devlet, kimlik ve siyasal yönelimler arasındaki ilişkinin çıplak biçimde görünür olduğu kırılma noktalarından biridir. 19–26 Aralık 1978 tarihleri arasında, bugünkü adıyla Kahramanmaraş’ta yaşananlar, uzun yıllar boyunca “sağ–sol çatışması” ya da “kontrolden çıkan
Toplumun Unuttuğu Ama Bireyin Bilinçdışında Yaşattığı Kolektif Travmalar Toplumlar unutur. Daha doğrusu unutmayı seçer. Takvimler değişsin, meydanlar yeniden adlandırılsın, ders kitapları incelsin, paragraflar sadeleşsin, bazı cümleler “yanlış anlaşılmasın” diye buharlaştırılsın diye. Toplumsal hafıza tam bir belediye temizlik işidir: Süpür, yıka, üstünü boya, sorun kalmadı zannet. Ama bireyin bilinçdışı bu PR
V 23 gündür story atmayan o kadın bile burada! Birden odanın kapısı açıldı.Lilith yavaşça o tarafa çevirdi kafasını ve küçümseyen bir bakış attı. Doktor: Merhaba Selma, nasılsın bugün? Lilith: Sana kaç kere söyledim bana Selma deyip durma! Delirdin mi? Benim adım Lilith! Sürekli hakkımda
IV Glutenin Mason Localarıyla Bağlantısı İlk gördüğü kaburgaya “aşk bu galiba” diyen bir adamı sevemem. Kusura bakmayın. Benim bir duruşum, prensiplerim var. Ve düşünün ne kadar uzun zamandır yaşıyorum... Ben Lilith! Hakkımda bin tane dedikodu çıkardığınız Lilith.
III Siz Benim Kocamı Bilseniz Gelmeden evvel bana bunu verdiler. Cep telefonuymuş. Her şeyi burada bulabilirsin dediler. Ben de okudum, seyrettim. Kısa kısa bir şeyler seyrettim, o kadar kısa ki konuyu anlayamıyorsun. Bir bakıyorsun kadın doğum yapıyor, 3 saniye sonra dans ediyor. Alt yazı da “bu hayatta
II Erkek 1.0, Saçsız Beta Sürüm. Şehirlerde yaşayan doğa savaşçıları varmış! Ağaç gölgesi görmeden büyüyen, AVM çıkışında “dünya ısınıyor” diye story atan insanlar... Bu gökdelenlerin arasında yaşayıp, beş litre benzinle markete
I - SİZE DEMEDİM Günaydın! Siz ne zamandır buradasınız? Genelde yalnız uyanırım. Gerçi yine yalnız uyandım. Hepinizle uyuyacak halim yoktu.Pek kimse uyumak istemez benimle! Başlarına bir şey gelir diye korkarlar. Aman boşver! Yataktaki yalnızlık sokaktaki kalabalıktan her zaman iyidir. Niye bakıyorsunuz öyle? Beni gö
Uyuşturucu kullanımı uzun yıllar boyunca çoğunlukla ahlaki bir mesele olarak ele alındı. Kimi zaman bireysel irade zayıflığına, kimi zaman yanlış arkadaş çevresine, kimi zaman da “kötü niyetli” tercihlere bağlandı. Oysa son birkaç on yılda nörobilim, psikiyatri ve davranış bilimlerinde yapılan çalışmalar, bu yaklaşımın meseleyi açıklamakta yetersiz kaldığını açıkça gösteriyor. Bugün
İstanbul’da uyandığım nasıl da belli… Hemen anladım. Havadan değil, sesten. Hiç bitmeyen bir ses var. İnsanın içini kemiriyor ama hızla alışıyorsun. Sessizlikten rahatsız olacak kadar alışıyorsun. Uzak bir korna, bir yerlerde aceleyle kapatılan bir kapı, sabahı kaçırmış bir çayın metal tadı… Bu şehir insanı uyandırmaz, üstüne çöker aslında. Yatak
İncel olgusunu doğuran ilk kıvılcımın hikâyesi sandığından daha yumuşak, daha insani, hatta biraz da hüzünlü. Bugün toksisite çukuruna dönüşen şey, başlangıçta bir kadının yalnızlık yaşayan insanlara destek sunma çabasıydı. Bu ironik tersyüz oluşu anlamadan günümüzdeki karanlık tarafı açıklamak mümkün değil. Cehenneme döşenen iyi niyet taşlarından zıplaya zıplaya ilerleyelim... 1997’de
Thorstein Veblen’in 1899’da yayımladığı The Theory of the Leisure Class, modern toplumun statü takıntısını açıklamak için yazılmıştı ama tuhaf bir ironiyle, kitap en çok 21. yüzyılın elinde parlar. Sanki Veblen, Instagram filtrelerini, lüks tüketim furyalarını, influencer ekonomisini ve gösterişin algoritmik yayılımını önceden sezmiş gibidir. Onun derdi aristokrasiyi eleştirmekti;
Büyükada’nın rüzgârlı yamaçlarında yükselen dev ahşap yapı, bugün Rum Yetimhanesi olarak bilinse de, doğduğu niyet bambaşkaydı. 19. yüzyılın sonunda adanın genişçe bir yamacında uzanan arazi özel mülkiyetti ve Avrupa’dan İstanbul’a gelen seçkin yolcular için bir tatil-kompleksi tasarlanıyordu. Grand Hôtel Prinkipo adını taşıması planlanan bu yapı, Orient