Toplumsal kırılmaları gözlemlemekten boyun fıtığı oldum, mizahtan başka boyunluk bulamadım. Bu blog, iç sesimi kamusal alana saldığım yerdir. Gözüm kararınca yazıyorum. Bu bir içerik değil, bu ben.
Tarihin ışıltılı harfleriyle yazılmış isimler var. Hayranlık uyandıran, ilham veren… Yüzlerce yıl hatırlanan ve tekrarlanan… Bir de tarihin karanlık sayfaları var. İnsanın bilmek, duymak, görmek istemediği şeyleri yapan insanlar! Tarih onları da unutmuyor ama her hatırlandığından sanki o anmış gibi dehşet saçmaya devam ediyorlar. İşte bu dehşet anına Netflix’te
Mormonizm, modern çağda ortaya çıkmış en sıra dışı dini hareketlerden biri olarak kabul edilir. 19. yüzyılın başlarında ABD’nin kuzeydoğusunda, dini çoğulculuğun ve rekabetin en yoğun yaşandığı bölgelerden birinde doğmuş, kısa sürede milyonlara ulaşan bir cemaat haline gelmiş ve aynı zamanda şiddetli tartışmaların hedefi olmuştur. Joseph Smith’in vizyonlarıyla başlayan
ABD’de hükümetin “shutdown” olarak bilinen kapanma hali, artık siyasal sistemin kronik hastalıklarından biri haline gelmiş durumda. Temel neden, federal bütçenin her yıl Kongre’den onay almak zorunda olması ve başkanın tek başına bu süreci yürütememesi. Yani güçler ayrılığı sebebiyle başkan tek başına ben yaptım oldu deyip bütçeyi elini kolunu
Kutuplaşma neden şimdi? Çünkü artık siyaset dediğin şey, fikirlerin yarıştırıldığı bir arena olmaktan çıktı, adeta “Survivor: Partiler Çarpışıyor” programına dönüştü. Ortada fikir ayrılığı yok; kimlik savaşı var. Mason’un (2018) “mega-kimlik” dediği fenomen sayesinde artık oy verdiğin parti, sadece politik tercihini değil, kahvaltıda sucuklu yumurtaya domates koyup koymadığını bile
Apolitik görünen ya da savaş, yıkım ve kitlesel hak ihlalleri karşısında “sessiz kalan” insanların davranışını sadece bireysel duyarsızlıkla açıklamak kolay ama yetersizdir. Sessizlik hem psikolojik yüklenmelerin, hem medya-ekosisteminin, hem de toplumsal ve siyasal maliyetlerin kesiştiği yerde ortaya çıkar. Bu yüzden aynı sessizlik, birinde tükenmişliğin, diğerinde korkunun, bir başkasında ise
Antonio Gramsci, 22 Ocak 1891’de İtalya’nın Sardinya adasının küçük bir kasabası olan Ales’te dünyaya geldi. Sardinya, 19. yüzyıl sonlarında İtalya’nın geri kalmış bölgelerinden biriydi; feodal ilişkiler hâlâ güçlüydü ve ada, kuzey İtalya’nın sanayileşmiş bölgelerine göre ekonomik açıdan oldukça yoksuldu. Gramsci’nin ailesi yedi çocukluydu ve
Christopher Columbus’un Amerika kıtasına 1492’de ayak basışı, yalnızca yeni bir coğrafi keşif değil, insanlık tarihinin en büyük kırılma anlarından biriydi. Bu olay, Avrupa merkezli tarih yazımında “keşif” olarak sunulsa da, gerçekte milyonlarca insanın yaşadığı toprakların Avrupalılarca işgaliydi. Columbus, Hindistan’a ulaştığını sanarak karşılaştığı halklara “Indian” adını verdi. Bu
Burçlara körü körüne inanmak, insan aklının en ironik düşüşlerinden biridir. Bir yanda binlerce yıllık bilimsel birikim, nöropsikoloji, sosyoloji ve davranış bilimleri dururken, öbür yanda hâlâ “Merkür geri gidiyor, hayatım altüst oldu” cümlesini ağız dolusu söyleyen kitleler var. Güneş burcunu kimliğin çekirdeği sanmak, insanı en kaba indirgemeciliğe teslim etmektir: Sanki milyonlarca
Sosyal medyayı kullanan ve teknik bir çok özelliğe sahip olmayan, sosyal medyadan beklentisi çocuklarından bambaşka olan ebeveynlerle, kendileri gibi sosyal medya kullandıklarını sandıkları çocukları... Belki de kuşaklar arası yaşanan en büyük çatırdamaya şahit oluyoruz. Şimdiye kadar bu kadar derin ve bu kadar birbirinden kopuk olanları görmedik belki de... Ebeveynler ve
Türkiye’nin genetik yapısı hakkında konuşmaya başladığında ortalıkta hemen safkanlık sevdalıları türeyiveriyor. “Biz özbeöz Türk’üz, damarlarımızda atalarımızın kanı var!” diyenlerin DNA testine bir bakıyorsun, çıkan sonuç resmen bir Meze tabağı: biraz Orta Doğu humusu, biraz Balkan cacığı, üstüne Kafkas cevizi, yanına da Afrika tatlısı. Yani senin damarındaki kan dedenin
Demokrasilerin en tartışmalı alanlarından biri, seçilmiş kişilerin görev süresi içinde parti değiştirmesi meselesidir. Bir vekil veya belediye başkanı seçimlere belli bir parti etiketiyle girer, seçmenin oyunu bu kimlikle alır. Ancak siyasal koşullar değiştiğinde ya da kişisel hesaplar ağır bastığında, temsilcinin bir başka partiye geçmesi veya bağımsızlığını ilan etmesi sık sık
Suça bulaştırma, iktidar sahiplerinin çevrelerini kendilerine bağımlı kılmak için kullandıkları en etkili stratejilerden biridir. Bu mekanizma yalnızca bireyleri değil, bütün bir toplumsal yapıyı iktidara bağlayan gizli bir sözleşme işlevi görür. İktidar, çevresine sunduğu haksız ayrıcalıklarla, küçük çıkarlarla ve zorunlu imzalarla insanları suça ortak eder, ardından bu ortaklığı bir koz olarak