Toplumsal kırılmaları gözlemlemekten boyun fıtığı oldum, mizahtan başka boyunluk bulamadım. Bu blog, iç sesimi kamusal alana saldığım yerdir. Gözüm kararınca yazıyorum. Bu bir içerik değil, bu ben.
Kumar bağımlılığı çoğu zaman yanlış bir yerden ele alınıyor. Toplum bu meseleyi genellikle ahlak, irade ya da karakter üzerinden okumayı sever. “Tutamadı kendini”, “zayıf iradeli”, “paraya dayanamadı” gibi açıklamalar hem rahatlatıcıdır hem de yanıltıcı. Rahatlatıcıdır, çünkü sorunu bireyin içine hapseder; yanıltıcıdır, çünkü gerçeği ıskalar. Kumar bağımlılığı esasen bir karakter meselesi
2026 ile öpüştük, koklaştık ve hâlâ “bir şeyler yolunda değil ama tam da depresyon denecek kadar dramatik değil.. Neredeyse kolektif sıkıntılı, dertli bir iç ses sürekli konuşuyor. İnsanlar çalışıyor, konuşuyor, gülüyor, story atıyor, tatil yapıyor; ama bunların hiçbiri eskisi gibi bir şey hissettirmiyor. Hayat açık büfe gibi duruyor ama iştah
What if we woke up one morning and everything had changed… But only for one day. Any longer and we wouldn’t survive it. Humanity, if conscious for three consecutive days, would descend into collective psychosis. One single day of something like an awakening of consciousness. Consciousness arrives, and the
Bir sabah uyandığımızda her şey değişseydi… Ama sadece bir gün. Daha fazlasına katlanamazdık. İnsanlık dediğin şey üç gün bilinçli kalsa toplu cinnet geçirir. Hepimiz bir günlüğüne bilinç aydınlanması gibi bir şey yaşayacağız. Bilinç gelecek ve geldiği an, alışkanlıklar sorgulanmaya başlanacak. Sorgulanan alışkanlık uygulanamaz hale gelir. Berbat bir şey. Kim ister
Çocuklarını Instagram’da sergilemek, çağımızın en normalleştirilmiş ama en az sorgulanan pratiklerinden biri hâline geldi. “Anı paylaşmak”, “ailesiyle gurur duymak”, “uzaktaki akrabalar görsün” gibi masum gerekçelerle başlayan bu davranış, bugün sistematik bir gösteri rejimine dönüşmüş durumda. Bu “uzaktaki akrabalar” da genelde aynı apartmanda oturup yine de story’den görenlerdir. Artık
Brigitte Bardot, 20. yüzyılın ortasında yalnızca bir sinema yıldızı olarak değil, modern toplumun kadın bedeniyle kurduğu ilişkinin kontrolden çıktığı anın canlı kaydı olarak ortaya çıktı. Onu “seks sembolü”, “özgür kadın” ya da “skandal figürü” gibi etiketlerle anmak, yaşadığı şeyin özünü kaçırmamıza sebep olur. Ölüm haberlerinin bazılarında ekşi bir tebessümle "
Kına gecesi, romantik bir eğlence olarak başlamaz. Aksine, tarihsel olarak bir eşik ve vedadır. Kadının kendi ailesinden kopuşunu, başka bir haneye geçişini işaret eder. Anadolu’da, Orta Asya’dan Orta Doğu’ya uzanan geniş bir kültürel hatta kına; koruyucu, bağlayıcı ve kaderle ilişkilendirilen bir maddedir. Sadece evlilikte değil, askere giden
Antik dünyada hamilelik ve doğum, tehlikeli bir eşik olarak görülürdü. Anne ve bebek için ölüm riski yüksekti. Bu yüzden Antik Mısır, Yunan ve Roma’da doğum öncesi değil ama doğum sonrası kadınlar bir araya gelir, koruyucu tılsımlar verir, tanrılara adaklar sunardı. Amaç kutlama değil, korumaydı. Nazar, kötü ruh, kader… Hepsi
Epstein’dan sonra hiçbir şey olmamış gibi devam etmek Bu bir unutma hali değil; aktif bir toplumsal beceridir. Toplumlar bazı dosyaları kapatmaz, hazmeder. Hazmetmek, gerçeği inkâr etmek değildir; gerçeği zararsız hâle getirmektir. Epstein dosyasının başına gelen tam olarak budur. Çözülemediği için değil, fazla rahatsız edici olduğu için sindirilmiştir. Jeffrey Epstein
Ahlaki panik ile gerçek adalet arasındaki fark, modern toplumların suçla kurduğu ilişkinin en çıplak göstergesidir. (Haksız değilim, modern toplum dediğimiz şey gerçekten gözleri kapalı bir toplum) Ahlaki panik, suçun varlığını kabul eder ama nedenlerini tartışmaz. Gerçek adalet ise tam tersini yapar: suçu bağlamına yerleştirir, sürekliliklerini inceler ve sorumluluğu bireyden sisteme
Mağdur kimdir, kim sayılmaz? Bu soru hukuki değil, derinlemesine sosyolojiktir. Modern toplumlarda (Artık modern toplum derken neyi kastettiğimizi bile bilmiyorum) mağduriyet, yalnızca yaşananla değil; kimin başına geldiğiyle tanınır. Epstein dosyası bu gerçeği bütün çıplaklığıyla ortaya serer: Her çocuk mağdurdur ama her çocuk eşit derecede mağdur kabul edilmez. Jeffrey Epstein davasında
Çocuklara yönelik cinsel suçlar, insanlık tarihinin en karanlık ama en tanıdık suçları arasında yer alır. Yeni değiller. Hiç bir suç yeni değil dünyada... Yeni olan, bu suçların son 10-15 yılda birdenbire “konuşulabilir” hâle gelmesi değil; kimin konuştuğunun, kimin sustuğunun ve kimin korunmaya devam ettiğinin daha görünür olması... Bu görünürlük