Japonlar dünyayı Japonya’dan ibaret sanıyorlardı. Dünyadan uzun süre kopuk kaldılar. Japonlar için Japonya hem onların. dünyası hem de diniydi. Her sabah güneş Japonya takım adasını oluşturan 6852 adanın üzerinde parlıyordu. Japonlar ülkelerine güneşin ülkesi diyorlardı. Hintliler göre dünya oluşmadan önce Puruşa adında dev bir varlık vardı. Puruşa patladı ve
Konfüçyüsçülük çok açık ve netti. Anlaşılması kolay. Anlarken kolay yaparken zor olan şeylerden ama. Dolayısıyla pek de eğlenceli değildi. Peki Taocular? Onlar evrenden hoşlandı, herşeyin birleşme halinden, bütünden, parçalardan. Tek bir şeyden hoşlanmadılar o da insandı. bu insan denen şey hiç uyumlu değildi kardeşim! İnsanı nasıl hale yola koyabilirlerdi ki?
Dünya bilge ve cömert bir zihinle tanıştı: Konfüçyüs Çin bölünmüştü ve o devletlerden birinin yetkilisi olan Kong Qiu’ya Üstat veya Filozof Kong yerine verilmiş bir isimdir. Hayatı hakkında çok fazla bilgiye sahip değiliz. Çin’de bölünmüş devletler sürekli savaş halindeydi ve birbirlerine rakiplerdi. Siyasetçiler de bir yandan tıpkı bugün
Neden yaşadığına dair soruların cevapları yok. Bu gezegene nasıl geldiğimizi kimse ispat edemedi. Böyle olunca insan zaman zaman bu kadar boş beleş işlerle neden ilgilendiğini merak ediyor. Merak etmekle de kalmıyor sinirleniyor, öfkeleniyor… Zira işler her zaman yolunda gitmiyor. Aslında işler çoğunlukla yolunda gitmiyor. Doğduğun gün ölüm yolculuğuna başladığını da
Hindistan bir kule… Çatısında üç halka… Dümdüz bir çatı ve 3 iç içe halka. İlki erkekler, ikincisi kadınlar, üçüncüsü çocuklar için… Hindistan’daki en küçük dini cemaat olan Parsilerin kadim defin ayini burada yapılır. Parsilere göre ölüler kirliydi, gömülürlerse toprağı kirletirlerdi, yakılırlarsa ateşi… Leş yiyen hayvanlara iyi davranılması gerekirdi. Kuleleri
Dar kafalı biri için en berbat iş hayat boyu kendi fikirlerini başkasına empoze etme çabasıdır. bu çabayı “ortodoksluk” kelimesi ile açıklayabiliriz. Yunancada gerçek ve doğru inanç anlamına gelir. John F. Kennedy nükleer bombaların sayısını gezegenin güvenliği için azaltmak istemişti. Bir nükleer fizikçi ise cevap verdi: Amerika ne kadar çok bombaya
Hıristiyan İncilindeki son kitap mahşerin dört atlısını gösterir: Savaş, kıtlık, hastalık ve ölüm…Tarih boyunca insanlığın peşini bırakmayan dört atlı… Tanrı’ya inanmıyorsanız, bu dörtlü başınıza geldiğinde, göğüslemeniz gereken berbat bir gerçekliktir. Peki ya Tanrı’ya inanıyorsanız? O zaman aklınıza gelen soru önemlidir. Tanrı neden insanlara bu acıyı yaşatıyor? Günümüzde
Simülakr Çağında Analiz Taklidi: Kognitif Tatminin Medyatik Temsilleri Üzerine Bir İnceleme 1003 kişinin cevapladığı ankette katılımcılara “Hangi tür siyasi yorumcuyu izliyorsun/dinliyorsun?” sorusunu yönelttim. Sonucu tahmin etmiştim. Anket sonuçlanınca herkesin derin analist sevgisini takdir ediyorsun ama bu bir fantezi. İzlenme oranına göre derin analistlerinin takipçileri bu ankete denk gelmiş olamaz.
Bilimsel açıklamalarla desteklenen ofansif bıkkınlık manifestosu Artık kimsenin “haber alma” gibi bir derdi yok. Herkes yalnızca kendi dünya görüşünü süsleyen bir cümle arıyor. Ve bunu karşılayan dev bir sektör var: Yorumcular. Onlar her akşam ekranlarda, YouTube’da, sosyal medyada… Aynı cümleleri döndürüp duruyorlar. Ama halk, sıkıldı. Hatta bıktı. Peki neden?
Geçtiğimiz gün Instagram’da şu soruyu sordum: “Siyasi analizlerin arkasında hangi bilgi ve etik beceriler olması gerektiğini biliyor musunuz?” Katılımcıların %53’ü “Evet”, %47’si “Hayır” dedi. Bu sonuç hem umut hem de tedirginlik verici. Umut verici çünkü cevap verenlerin yarısı bu işin bilgi gerektirdiğini kabul ediyor. Tedirgin edici çünkü
Siyasi yorumcuları dinlerken, çoğumuz içgüdüsel bir güven ya da güvensizlik hissine kapılıyoruz. Elbette bu hislerin ötesine geçip bir analistin güvenilir olup olmadığını anlayabilmek için bazı bilgi ve ölçütleri bilmek gerekir. Aksi takdirde, kulağa hoş gelen ifadeleri “derinlik” sanmaya başlar; ses tonuyla, kelime seçimiyle, grafik kullanımıyla güven inşa eden ama içerik
— Ve sahte kurtarıcıların neden bu kadar ikna edici olduğu üzerine bir not. Toplumlar her zaman adalet istemez. Böyle söyleyince ne kadar acımasız duruyor, bekle anlatacağım. Bazen sadece biri çıksın ve her şeyi onlar adına düzeltsin isterler. Çünkü o noktada, toplum adaletsizlikten değil, yorgunluktan muzdariptir. Her yerim ağrıyor… Tam öyle bir