Trump’ı “garip bir karakter” diye açıklamak, depremi “yer sallandı” diye açıklamak gibi. Doğru ama komik derecede yetersiz. Trump, Amerika’nın bir semptomu; hatta daha kötüsü: Amerika’nın kendi kendine anlattığı masal ile yaşadığı gerçek arasındaki fark büyüyünce ortaya çıkan bir yan ürün. Ürün dağıtımı da başarılı bu arada. Dünyanın
Kumar bağımlılığı çoğu zaman yanlış bir yerden ele alınıyor. Toplum bu meseleyi genellikle ahlak, irade ya da karakter üzerinden okumayı sever. “Tutamadı kendini”, “zayıf iradeli”, “paraya dayanamadı” gibi açıklamalar hem rahatlatıcıdır hem de yanıltıcı. Rahatlatıcıdır, çünkü sorunu bireyin içine hapseder; yanıltıcıdır, çünkü gerçeği ıskalar. Kumar bağımlılığı esasen bir karakter meselesi
2026 ile öpüştük, koklaştık ve hâlâ “bir şeyler yolunda değil ama tam da depresyon denecek kadar dramatik değil.. Neredeyse kolektif sıkıntılı, dertli bir iç ses sürekli konuşuyor. İnsanlar çalışıyor, konuşuyor, gülüyor, story atıyor, tatil yapıyor; ama bunların hiçbiri eskisi gibi bir şey hissettirmiyor. Hayat açık büfe gibi duruyor ama iştah
What if we woke up one morning and everything had changed… But only for one day. Any longer and we wouldn’t survive it. Humanity, if conscious for three consecutive days, would descend into collective psychosis. One single day of something like an awakening of consciousness. Consciousness arrives, and the
Bir sabah uyandığımızda her şey değişseydi… Ama sadece bir gün. Daha fazlasına katlanamazdık. İnsanlık dediğin şey üç gün bilinçli kalsa toplu cinnet geçirir. Hepimiz bir günlüğüne bilinç aydınlanması gibi bir şey yaşayacağız. Bilinç gelecek ve geldiği an, alışkanlıklar sorgulanmaya başlanacak. Sorgulanan alışkanlık uygulanamaz hale gelir. Berbat bir şey. Kim ister
Çocuklarını Instagram’da sergilemek, çağımızın en normalleştirilmiş ama en az sorgulanan pratiklerinden biri hâline geldi. “Anı paylaşmak”, “ailesiyle gurur duymak”, “uzaktaki akrabalar görsün” gibi masum gerekçelerle başlayan bu davranış, bugün sistematik bir gösteri rejimine dönüşmüş durumda. Bu “uzaktaki akrabalar” da genelde aynı apartmanda oturup yine de story’den görenlerdir. Artık
Brigitte Bardot, 20. yüzyılın ortasında yalnızca bir sinema yıldızı olarak değil, modern toplumun kadın bedeniyle kurduğu ilişkinin kontrolden çıktığı anın canlı kaydı olarak ortaya çıktı. Onu “seks sembolü”, “özgür kadın” ya da “skandal figürü” gibi etiketlerle anmak, yaşadığı şeyin özünü kaçırmamıza sebep olur. Ölüm haberlerinin bazılarında ekşi bir tebessümle "
Kına gecesi, romantik bir eğlence olarak başlamaz. Aksine, tarihsel olarak bir eşik ve vedadır. Kadının kendi ailesinden kopuşunu, başka bir haneye geçişini işaret eder. Anadolu’da, Orta Asya’dan Orta Doğu’ya uzanan geniş bir kültürel hatta kına; koruyucu, bağlayıcı ve kaderle ilişkilendirilen bir maddedir. Sadece evlilikte değil, askere giden
Antik dünyada hamilelik ve doğum, tehlikeli bir eşik olarak görülürdü. Anne ve bebek için ölüm riski yüksekti. Bu yüzden Antik Mısır, Yunan ve Roma’da doğum öncesi değil ama doğum sonrası kadınlar bir araya gelir, koruyucu tılsımlar verir, tanrılara adaklar sunardı. Amaç kutlama değil, korumaydı. Nazar, kötü ruh, kader… Hepsi
Epstein’dan sonra hiçbir şey olmamış gibi devam etmek Bu bir unutma hali değil; aktif bir toplumsal beceridir. Toplumlar bazı dosyaları kapatmaz, hazmeder. Hazmetmek, gerçeği inkâr etmek değildir; gerçeği zararsız hâle getirmektir. Epstein dosyasının başına gelen tam olarak budur. Çözülemediği için değil, fazla rahatsız edici olduğu için sindirilmiştir. Jeffrey Epstein
Ahlaki panik ile gerçek adalet arasındaki fark, modern toplumların suçla kurduğu ilişkinin en çıplak göstergesidir. (Haksız değilim, modern toplum dediğimiz şey gerçekten gözleri kapalı bir toplum) Ahlaki panik, suçun varlığını kabul eder ama nedenlerini tartışmaz. Gerçek adalet ise tam tersini yapar: suçu bağlamına yerleştirir, sürekliliklerini inceler ve sorumluluğu bireyden sisteme
Mağdur kimdir, kim sayılmaz? Bu soru hukuki değil, derinlemesine sosyolojiktir. Modern toplumlarda (Artık modern toplum derken neyi kastettiğimizi bile bilmiyorum) mağduriyet, yalnızca yaşananla değil; kimin başına geldiğiyle tanınır. Epstein dosyası bu gerçeği bütün çıplaklığıyla ortaya serer: Her çocuk mağdurdur ama her çocuk eşit derecede mağdur kabul edilmez. Jeffrey Epstein davasında
Çocuklara yönelik cinsel suçlar, insanlık tarihinin en karanlık ama en tanıdık suçları arasında yer alır. Yeni değiller. Hiç bir suç yeni değil dünyada... Yeni olan, bu suçların son 10-15 yılda birdenbire “konuşulabilir” hâle gelmesi değil; kimin konuştuğunun, kimin sustuğunun ve kimin korunmaya devam ettiğinin daha görünür olması... Bu görünürlük ise
Maraş Katliamı, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin yalnızca en ağır kitlesel şiddet olaylarından biri değil, aynı zamanda devlet, kimlik ve siyasal yönelimler arasındaki ilişkinin çıplak biçimde görünür olduğu kırılma noktalarından biridir. 19–26 Aralık 1978 tarihleri arasında, bugünkü adıyla Kahramanmaraş’ta yaşananlar, uzun yıllar boyunca “sağ–sol çatışması” ya da “kontrolden çıkan
Toplumun Unuttuğu Ama Bireyin Bilinçdışında Yaşattığı Kolektif Travmalar Toplumlar unutur. Daha doğrusu unutmayı seçer. Takvimler değişsin, meydanlar yeniden adlandırılsın, ders kitapları incelsin, paragraflar sadeleşsin, bazı cümleler “yanlış anlaşılmasın” diye buharlaştırılsın diye. Toplumsal hafıza tam bir belediye temizlik işidir: Süpür, yıka, üstünü boya, sorun kalmadı zannet. Ama bireyin bilinçdışı bu PR
V 23 gündür story atmayan o kadın bile burada! Birden odanın kapısı açıldı.Lilith yavaşça o tarafa çevirdi kafasını ve küçümseyen bir bakış attı. Doktor: Merhaba Selma, nasılsın bugün? Lilith: Sana kaç kere söyledim bana Selma deyip durma! Delirdin mi? Benim adım Lilith! Sürekli hakkımda
IV Glutenin Mason Localarıyla Bağlantısı İlk gördüğü kaburgaya “aşk bu galiba” diyen bir adamı sevemem. Kusura bakmayın. Benim bir duruşum, prensiplerim var. Ve düşünün ne kadar uzun zamandır yaşıyorum... Ben Lilith! Hakkımda bin tane dedikodu çıkardığınız Lilith.
III Siz Benim Kocamı Bilseniz Gelmeden evvel bana bunu verdiler. Cep telefonuymuş. Her şeyi burada bulabilirsin dediler. Ben de okudum, seyrettim. Kısa kısa bir şeyler seyrettim, o kadar kısa ki konuyu anlayamıyorsun. Bir bakıyorsun kadın doğum yapıyor, 3 saniye sonra dans ediyor. Alt yazı da “bu hayatta
II Erkek 1.0, Saçsız Beta Sürüm. Şehirlerde yaşayan doğa savaşçıları varmış! Ağaç gölgesi görmeden büyüyen, AVM çıkışında “dünya ısınıyor” diye story atan insanlar... Bu gökdelenlerin arasında yaşayıp, beş litre benzinle markete
I - SİZE DEMEDİM Günaydın! Siz ne zamandır buradasınız? Genelde yalnız uyanırım. Gerçi yine yalnız uyandım. Hepinizle uyuyacak halim yoktu.Pek kimse uyumak istemez benimle! Başlarına bir şey gelir diye korkarlar. Aman boşver! Yataktaki yalnızlık sokaktaki kalabalıktan her zaman iyidir. Niye bakıyorsunuz öyle? Beni
Uyuşturucu kullanımı uzun yıllar boyunca çoğunlukla ahlaki bir mesele olarak ele alındı. Kimi zaman bireysel irade zayıflığına, kimi zaman yanlış arkadaş çevresine, kimi zaman da “kötü niyetli” tercihlere bağlandı. Oysa son birkaç on yılda nörobilim, psikiyatri ve davranış bilimlerinde yapılan çalışmalar, bu yaklaşımın meseleyi açıklamakta yetersiz kaldığını açıkça gösteriyor. Bugün
İstanbul’da uyandığım nasıl da belli… Hemen anladım. Havadan değil, sesten. Hiç bitmeyen bir ses var. İnsanın içini kemiriyor ama hızla alışıyorsun. Sessizlikten rahatsız olacak kadar alışıyorsun. Uzak bir korna, bir yerlerde aceleyle kapatılan bir kapı, sabahı kaçırmış bir çayın metal tadı… Bu şehir insanı uyandırmaz, üstüne çöker aslında. Yatak
İncel olgusunu doğuran ilk kıvılcımın hikâyesi sandığından daha yumuşak, daha insani, hatta biraz da hüzünlü. Bugün toksisite çukuruna dönüşen şey, başlangıçta bir kadının yalnızlık yaşayan insanlara destek sunma çabasıydı. Bu ironik tersyüz oluşu anlamadan günümüzdeki karanlık tarafı açıklamak mümkün değil. Cehenneme döşenen iyi niyet taşlarından zıplaya zıplaya ilerleyelim... 1997’de
Thorstein Veblen’in 1899’da yayımladığı The Theory of the Leisure Class, modern toplumun statü takıntısını açıklamak için yazılmıştı ama tuhaf bir ironiyle, kitap en çok 21. yüzyılın elinde parlar. Sanki Veblen, Instagram filtrelerini, lüks tüketim furyalarını, influencer ekonomisini ve gösterişin algoritmik yayılımını önceden sezmiş gibidir. Onun derdi aristokrasiyi eleştirmekti;