Zohran Mamdani, 2025 New York belediye başkanlığı yarışını kazandı. Evet, gerçekten kazandı — hem de karşısında biri “ben bu şehri defalarca kurtardım” diye gezen Andrew Cuomo, diğeri “ben metroda devriye geziyorum” diyerek kendini 80'lere sıkışıp kalmış Curtis Sliwa varken. Mamdani, tarih yazdı: hem New York’un ilk Müslüman, ilk
Limbik sistem; ventral tegmental alan (VTA) → nükleus akkumbens (NAc) dopamin devreleri, amigdala, hipokampus, insula, singulat korteks (özellikle ACC) ve orbitofrontal/ventromedial prefrontal korteks (OFC/vmPFC) ile çalışan bir ağdır. Sosyal medya, bu ağın üç temel işlevini —ödül öğrenmesi, duygu düzenleme ve sosyal kıyas— hedef alır. Her şeyin ne kadar da
Dijital medyanın yükselişi, bireylerin kendilerini ifade etme biçimlerinde köklü değişikliklere yol açmıştır. Yüz yüze iletişimin yerini giderek bilgisayar aracılı iletişim alırken, bireyler bu yeni ortamda kimliklerini yalnızca gerçek halleriyle değil, aynı zamanda avatarlar aracılığıyla da temsil etmeye başlamıştır. Avatarlar yalnızca görsel temsiller değil, aynı zamanda toplumsal kimliğin yeniden inşasında birer
Cadılar Bayramı’nın kökeni, bugünkü “şeker vermezsen kapını yakarım” estetiğinden çok önce, ölüm, doğaüstü güçler ve insanın karanlıkla pazarlığıyla ilgili derin inançlardan doğmuştur. Yani aslında Halloween, “ölümü eğlenceli hale getirme” sanatının atasıdır. Kökenleri yaklaşık iki bin yıl öncesine, Keltlerin Samhain festivaline kadar uzanır. Samhain, hasat mevsiminin sonu ve kışın yani
Tarih boyunca insanın kimliğini en görünür biçimde taşıyan unsur saç oldu. Saç, yalnızca bir uzuv değil, bir dil gibiydi; hangi sınıfa ait olduğumuzu, hangi inanca mensup bulunduğumuzu, yas mı tuttuğumuzu yoksa bereket mi kutladığımızı anlatan, sessiz ama güçlü bir simge. Ve bu diller içinde siyah saç, karanlığın en parlak haliydi.
Norma Jeane Mortenson, 1946’da saçlarını platine boyadığında yalnızca kimliğini değil, kadınlığın endüstriyel standardını da yeniden icat etti. Hollywood o anda yeni bir tanrıça yarattı: Marilyn Monroe. O günden itibaren milyonlarca kadın saçlarını sarıya boyarken aslında boyadığı şey saçları değil; kendini toplumsal onay için boyadı. Monroe yalnızca bir aktris değil,
Modern birey, parmağının ucunda evreni taşıdığını sanıyor. Oysa taşıdığı şey, sinaptik kapasitesini kemiren bir laboratuvar deneyinden ibaret. Deney demek bile hafif kalır belki de; artık bir yaşam biçimi. Sosyal medya, dikkat denen sınırlı bilişsel kaynağı yeniden biçimlendirerek yalnız davranışlarımızı değil, biyolojik ritmimizi de sömüren bir ekosistem yarattı. Artık düşünmek yerine
Zekâ, günümüzün en çok konuşulan ama en az anlaşılan kavramlarından biridir. Televizyonlarda, sosyal medyada veya kısa video kesitlerinde zekâ, genellikle bireyin bilişsel kapasitesinden çok karakter özellikleriyle ilişkilendirilir. Psikolog Acar Baltaş’ın 2 ay önce Teke Tek Bilim'de Prof. Dr. Emrah Safa Gürkan'ın konuğu olduğu programda : “Zeki
Durkheim, Les Formes Élémentaires de la Vie Religieuse – Dinsel Yaşamın İlkel Biçimleri (1912) adlı eserinde toplumun sadece yasalar, kurallar veya çıkarlarla değil, görünmeyen bir enerjiyle bir arada tutulduğunu söyler. O enerjiye “kolektif coşku” adını verir. Yani bir grubun aynı anda duygusal taşma yaşadığı, bireylerin “ben” olmaktan çıkıp “biz” haline geldiği
Hilma af Klint, modern sanat tarihinin en geç keşfedilen öncülerinden biridir. Hem geç hem öncü nasıl oluyor diyeceksiniz... Okuyunca göreceksini, bazı insanlara ve fikirlere insanlık nasıl da geç kalıyor. İsveçli bir ressam olarak 19. yüzyılın sonlarında doğmuş, ama 20. yüzyılın en radikal fikirlerini sezgisel olarak üretmiştir. Radikal ve sezgisel kısmını
Jeffrey Dahmer artık ölü, ama onun hikâyesi yaşamaya devam ediyor. Çünkü asıl mesele, bir insanın neden öldürdüğü değil; toplumun nasıl olup da bunu uzun süre görmezden geldiğidir — ve bir yandan da bir yuva nasıl olur da bir çocuğun canavara dönüşme riskini göze alır, asıl soru budur. Dahmer yalnızca bireysel bir
Amerika’nın en sessiz mahallelerinden birinde, bir adam yıllarca ölüleriyle konuştu. Bu adamın adı Jeffrey Dahmer’dı. Onu tanımlamak kolay değil; çünkü o, yalnızca bir katil değil, toplumun bastırdığı bütün karanlık arzuların bir toplamıydı. Cinayetlerini anlatırken bile soğukkanlıydı; duygusuz değil, sanki hissin ne olduğunu unutmuş gibiydi. Belki de o hislere