Toplumsal kırılmaları gözlemlemekten boyun fıtığı oldum, mizahtan başka boyunluk bulamadım. Bu blog, iç sesimi kamusal alana saldığım yerdir. Gözüm kararınca yazıyorum. Bu bir içerik değil, bu ben.
Ahlaki panik ile gerçek adalet arasındaki fark, modern toplumların suçla kurduğu ilişkinin en çıplak göstergesidir. (Haksız değilim, modern toplum dediğimiz şey gerçekten gözleri kapalı bir toplum) Ahlaki panik, suçun varlığını kabul eder ama nedenlerini tartışmaz. Gerçek adalet ise tam tersini yapar: suçu bağlamına yerleştirir, sürekliliklerini inceler ve sorumluluğu bireyden sisteme
Mağdur kimdir, kim sayılmaz? Bu soru hukuki değil, derinlemesine sosyolojiktir. Modern toplumlarda (Artık modern toplum derken neyi kastettiğimizi bile bilmiyorum) mağduriyet, yalnızca yaşananla değil; kimin başına geldiğiyle tanınır. Epstein dosyası bu gerçeği bütün çıplaklığıyla ortaya serer: Her çocuk mağdurdur ama her çocuk eşit derecede mağdur kabul edilmez. Jeffrey Epstein davasında
Çocuklara yönelik cinsel suçlar, insanlık tarihinin en karanlık ama en tanıdık suçları arasında yer alır. Yeni değiller. Hiç bir suç yeni değil dünyada... Yeni olan, bu suçların son 10-15 yılda birdenbire “konuşulabilir” hâle gelmesi değil; kimin konuştuğunun, kimin sustuğunun ve kimin korunmaya devam ettiğinin daha görünür olması... Bu görünürlük ise
Maraş Katliamı, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin yalnızca en ağır kitlesel şiddet olaylarından biri değil, aynı zamanda devlet, kimlik ve siyasal yönelimler arasındaki ilişkinin çıplak biçimde görünür olduğu kırılma noktalarından biridir. 19–26 Aralık 1978 tarihleri arasında, bugünkü adıyla Kahramanmaraş’ta yaşananlar, uzun yıllar boyunca “sağ–sol çatışması” ya da “kontrolden çıkan
Toplumun Unuttuğu Ama Bireyin Bilinçdışında Yaşattığı Kolektif Travmalar Toplumlar unutur. Daha doğrusu unutmayı seçer. Takvimler değişsin, meydanlar yeniden adlandırılsın, ders kitapları incelsin, paragraflar sadeleşsin, bazı cümleler “yanlış anlaşılmasın” diye buharlaştırılsın diye. Toplumsal hafıza tam bir belediye temizlik işidir: Süpür, yıka, üstünü boya, sorun kalmadı zannet. Ama bireyin bilinçdışı bu PR
V 23 gündür story atmayan o kadın bile burada! Birden odanın kapısı açıldı.Lilith yavaşça o tarafa çevirdi kafasını ve küçümseyen bir bakış attı. Doktor: Merhaba Selma, nasılsın bugün? Lilith: Sana kaç kere söyledim bana Selma deyip durma! Delirdin mi? Benim adım Lilith! Sürekli hakkımda
IV Glutenin Mason Localarıyla Bağlantısı İlk gördüğü kaburgaya “aşk bu galiba” diyen bir adamı sevemem. Kusura bakmayın. Benim bir duruşum, prensiplerim var. Ve düşünün ne kadar uzun zamandır yaşıyorum... Ben Lilith! Hakkımda bin tane dedikodu çıkardığınız Lilith.
III Siz Benim Kocamı Bilseniz Gelmeden evvel bana bunu verdiler. Cep telefonuymuş. Her şeyi burada bulabilirsin dediler. Ben de okudum, seyrettim. Kısa kısa bir şeyler seyrettim, o kadar kısa ki konuyu anlayamıyorsun. Bir bakıyorsun kadın doğum yapıyor, 3 saniye sonra dans ediyor. Alt yazı da “bu hayatta
II Erkek 1.0, Saçsız Beta Sürüm. Şehirlerde yaşayan doğa savaşçıları varmış! Ağaç gölgesi görmeden büyüyen, AVM çıkışında “dünya ısınıyor” diye story atan insanlar... Bu gökdelenlerin arasında yaşayıp, beş litre benzinle markete
I - SİZE DEMEDİM Günaydın! Siz ne zamandır buradasınız? Genelde yalnız uyanırım. Gerçi yine yalnız uyandım. Hepinizle uyuyacak halim yoktu.Pek kimse uyumak istemez benimle! Başlarına bir şey gelir diye korkarlar. Aman boşver! Yataktaki yalnızlık sokaktaki kalabalıktan her zaman iyidir. Niye bakıyorsunuz öyle? Beni
Uyuşturucu kullanımı uzun yıllar boyunca çoğunlukla ahlaki bir mesele olarak ele alındı. Kimi zaman bireysel irade zayıflığına, kimi zaman yanlış arkadaş çevresine, kimi zaman da “kötü niyetli” tercihlere bağlandı. Oysa son birkaç on yılda nörobilim, psikiyatri ve davranış bilimlerinde yapılan çalışmalar, bu yaklaşımın meseleyi açıklamakta yetersiz kaldığını açıkça gösteriyor. Bugün
İstanbul’da uyandığım nasıl da belli… Hemen anladım. Havadan değil, sesten. Hiç bitmeyen bir ses var. İnsanın içini kemiriyor ama hızla alışıyorsun. Sessizlikten rahatsız olacak kadar alışıyorsun. Uzak bir korna, bir yerlerde aceleyle kapatılan bir kapı, sabahı kaçırmış bir çayın metal tadı… Bu şehir insanı uyandırmaz, üstüne çöker aslında. Yatak